اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر کاهش اضطراب اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن

اختلال بدریخت انگاری بدن به عنوان یکی از اختلالات طیف وسواسی–جبری با تجربه اشتغال ذهنی شدید نسبت به نقص های ظاهری ادراک شده و پیامدهای قابل توجه هیجانی، اجتماعی و عملکردی همراه است. همبودی بالای این اختلال با اضطراب اجتماعی موجب تشدید چرخه اجتناب، نشخوار فکری و کاهش چشمگیر کیفیت زندگی می شود. با توجه به این پیامدهای چندبعدی، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر کاهش اضطراب اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی افراد مبتلا به بدریخت انگاری بدن انجام شد. روش پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بود. شرکت کنندگان با استفاده از مصاحبه بالینی ساختاریافته و نسخه ویژه مقیاس ییل–براون برای بدریخت انگاری بدن انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گماشته شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اضطراب اجتماعی لیبوویتز و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت بود. نتایج نشان داد که درمان شناختی–رفتاری موجب کاهش معنادار علائم مرتبط با بدریخت انگاری بدن و اضطراب اجتماعی و نیز بهبود قابل توجه کیفیت زندگی در ابعاد جسمانی، روان شناختی و اجتماعی شد. این یافته ها بیانگر آن بود که مداخله شناختی–رفتاری توانست علاوه بر کاهش نشانه های هسته ای اختلال، پیامدهای کارکردی و بین فردی مرتبط با آن را نیز ارتقا دهد. در مجموع، نتایج نشان داد که درمان شناختی–رفتاری می تواند به عنوان یک مداخله موثر و چندبعدی برای بیماران مبتلا به بدریخت انگاری بدن مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی–رفتاری ، اضطراب اجتماعی ، بدریخت انگاری بدن ، کیفیت زندگی