بررسی نقش واسطه ای تاب آوری هیجانی در رابطه بین کیفیت رابطه معلم-دانش آموز و انگیزش تحصیلی

دانش آموزان مناطق روستایی اغلب با چالش های متعددی در زمینه انگیزش تحصیلی مواجه هستند که در این میان، کیفیت رابطه معلم-دانش آموز می تواند به عنوان یک عامل کلیدی در غلبه بر موانع عمل کند. پژوهش حاضر به بررسی نقش واسطه ای تاب آوری هیجانی در ارتباط بین کیفیت رابطه معلم-دانش آموز و انگیزش تحصیلی در بین دانش آموزان مقطع ابتدایی مناطق روستایی ناحیه ۳ شیراز می پردازد. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شده است. شرکت کنندگان پژوهش شامل ۳۲۰ دانش آموز پایه چهارم تا ششم بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای از مدارس روستایی شیراز انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه کیفیت رابطه معلم-دانش آموز پیاستا، پرسشنامه تاب آوری هیجانی کونور و دیویدسون و مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر استفاده گردید. یافته های حاصل از تحلیل داده ها با نرم افزار AMOS نشان داد که کیفیت رابطه معلم-دانش آموز هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم و از طریق تاب آوری هیجانی بر انگیزش تحصیلی تاثیر می گذارد. شاخص های برازش مدل نیز حاکی از برازش مطلوب مدل پیشنهادی بود. در نهایت می توان نتیجه گرفت که توجه به بهبود کیفیت روابط معلم و دانش آموز و همچنین تقویت تاب آوری هیجانی می تواند سهم به سزایی در افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان مناطق روستایی داشته باشد. این یافته ها می تواند مبنای مناسبی برای طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روانشناختی در مدارس مناطق محروم باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری هیجانی ، رابطه معلم-دانش آموز ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان روستایی