اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سخت رویی و ابعاد آن در کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن

سندرم خستگی مزمن یک اختلال پیچیده و ناتوان کننده با خستگی غیرقابل پیش بینی و مداومی است که باعث کاهش عملکرد، تغییر سبک زندگی و حالت های خلقی منفی می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سخت رویی و ابعاد آن در کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری کلیه کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن شرکت واحد اتوبوسرانی اصفهان در سال ۱۴۰۴ بودند. در این پژوهش به روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ کارمند دارای سندرم خستگی مزمن انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگذاری شدند. کارمندان حاضر در گروه آزمایش طی ۸ هفته (جلسه ۹۰ دقیقه ای) درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت نمودند. ابزار مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه های سندرم خستگی مزمن (جیسون و همکاران، ۲۰۱۰)، کیفیت زندگی (وار و شربون، ۱۹۹۲) و سخت رویی (کوباسا، مدی و بارتون، ۱۹۸۳) بود. داده ها به روش تحلیل اندازه های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سخت رویی و ابعادش (تعهد و کنترل) در کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن موثر و اثرات مداخله در مرحله پیگیری همچنان باقی بود، تنها در بعد چالش تاثیر معنی داری نداشته است. بر اساس یافته های پژوهش، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با افزایش سخت رویی روشی موثر در کاهش نشانه های خستگی مزمن در کارمندان و پایداری آن بوده و افق های جدید را برای آموزش و مداخلات روان شناختی در محیط های سازمانی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، سخت رویی ، سندرم خستگی مزمن