پیش بینی پیشرفت تحصیلی بر اساس یادگیری های خودتنظیمی، خودکارآمدی و جهت گیری هدف دانش آموزان

آموزش و پرورش در عصر حاضر یکی از بنیادی ترین نیازهای جوامع به شمار می رود و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، از مهم ترین دغدغه های نظام آموزش و پرورش محسوب می شود؛ چراکه پایین بودن پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، موجب هدر رفتن منابع فراوانی در سیستم آموزشی می شود. به منظور کاهش خسارات ناشی از کاهش پیشرفت تحصیلی و شناسایی عوامل موثر بر آن، پژوهش حاضر با هدف پیش بینی پیشرفت تحصیلی بر اساس یادگیری های خودتنظیمی، خودکارآمدی و جهت گیری هدف دانش آموزان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی، از نظر نوع داده ها، کمی و به لحاظ شیوه گردآوری داده ها پیمایشی و به لحاظ روش تجزیه و تحلیل داده ها، توصیفی-همبستگی مبتنی بر تحلیل رگرسیون خطی چندمتغیری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر متوسطه دوم منطقه ۱۲ آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۲۲ نفر محاسبه شد و نمونه گیری به روش تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی (پینتریچ و دی گروت، ۱۹۹۰)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (شرر و همکاران، ۱۹۸۲)، پرسشنامه جهت گیری هدف (الیوت و مک گریگور، ۲۰۰۱) بود و برای ارزیابی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان از معدل آن ها استفاده شد. یافته ها نشان داد که یادگیری های خودتنظیمی (β=۰.۴۲۲)، خودکارآمدی (β=۰.۲۴۴) و جهت گیری هدف (β=۰.۳۲۰) می توانند ۶۳% از واریانس پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را پیش بینی نمایند. بر این اساس، نتیجه می شود که برای ارتقاء پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، می توان از روش ها و راهکارهای متنوع و موثری استفاده کرد که در این راستا فراهم آوری امکان یادگیری های خودتنظیمی، خودکارآمدی و جهت گیری هدف روشی موثر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، یادگیری های خودتنظیمی ، خودکارآمدی ، جهت گیری هدف