نقش دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی در پیش بینی کیفیت زندگی مادران کودکان دارای نیازهای ویژه

زمینه: مراقبت از کودک با نیازهای ویژه می تواند بر سلامت جسمی، عاطفی و اجتماعی و به طور کلی کیفیت زندگی مادران تاثیر بگذارد. الزامات خاص چنین مراقبتی، اغلب منجر به افزایش استرس، چالش های عاطفی و تغییرات در پویایی های خانواده می شود. تحقیقات قبلی، نقش مهم روابط حمایتی، به ویژه دلبستگی به همسر را در مدیریت این استرس ها مورد تاکید قرار داده هست. با این حال، کارکردهای هیجانی خود افراد نیز می تواند این پویایی ها را پیچیده تر کند و بر کیفیت کلی زندگی اثر بگذارد. هدف: پژوهش حاضر، با هدف پیش بینی کیفیت زندگی مادران کودکان دارای نیازهای ویژه بر اساس دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی انجام شد. روش: در یک پژوهش توصیفی از نوع همبستگی، ۱۴۸ نفر از مادران کودکان با نیازهای ویژه به روش نمونه گیری در دسترس، در پژوهش شرکت کردند و پرسشنامه های سبک های دلبستگی به همسر (کیان زاده، ۱۳۹۰)، نارسایی هیجانی (ریف و همکاران، ۲۰۰۵) و کیفیت زندگی (سازمان جهانی بهداشت، ۲۰۰۴) را تکمیل کردند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل رگرسیون و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج: یافته های پژوهش، نشان داد که سبک های دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی به طور معناداری کیفیت زندگی مادران کودکان با نیازهای ویژه را پیش بینی می کنند (۰۱/۰ > P). بعلاوه، نتایج نشان داد که ۵/۳۷ درصد از تغییرات کیفیت زندگی مادران این گروه از کودکان، توسط دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی تبیین می شود. در این میان، دلبستگی به همسر سهم بیشتری در پیش بینی کیفیت زندگی داشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر، اهمیت زیاد تقویت روابط دلبستگی ایمن و توجه به اختلالات عاطفی را به منظور افزایش بهزیستی مادران کودکان با نیازهای ویژه مورد تاکید قرار می دهد. بنابراین، طرح ریزی مداخلات هدفمند با تمرکز بر جنبه های ارتباطی و هیجانی که بهبود رضایت از زندگی این مادران را مورد حمایت قرار دهد، ضرورت زیادی دارد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی به همسر ، نارسایی هیجانی ، کیفیت زندگی ، مادران کودکان دارای نیازهای ویژه ، بهزیستی روان شناختی