اثربخشی طرح واره درمانی هیجانی بر تنظیم شناختی هیجان و باورهای ارتباطی در افراد دارای علائم وسواسی–جبری مرتبط با شریک زندگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرح واره درمانی هیجانی بر تنظیم شناختی هیجان و باورهای ارتباطی در افراد دارای علائم وسواسی–جبری مرتبط با شریک زندگی انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری شامل دانشجویان مراجعه کننده به مرکز مشاوره علوم پزشکی کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود. از میان آنان ۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله طرح واره درمانی هیجانی بر اساس پروتکل لیهی قرار گرفت. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران (۲۰۰۶)، پرسشنامه باورهای ارتباطی آیدلسون و اپشتاین (۱۹۸۰) و پرسشنامه علائم وسواسی–جبری مرتبط با شریک زندگی دورون و همکاران (۲۰۱۲) بود. نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که طرح واره درمانی هیجانی موجب بهبود معنادار در تنظیم شناختی هیجان و باورهای ارتباطی و کاهش علائم وسواسی–جبری مرتبط با شریک زندگی شد. اثر درمان در مرحله پیگیری نیز پایدار بود. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که طرح واره درمانی هیجانی با تاکید بر بازسازی شناختی–هیجانی، رویکردی موثر در ارتقای سلامت روان و بهبود روابط صمیمانه است.

کلیدواژه ها:

طرح واره درمانی هیجانی ، تنظیم شناختی هیجان ، باورهای ارتباطی ، وسواس جبری رابطه ای ، سلامت روان