بررسی نقش میانجی شکفتگی تحصیلی در رابطه بین خودانگاره اخلاقی با پایستگی تحصیلی

هدف تحقیق حاضر، بررسی نقش میانجی شکفتگی تحصیلی در رابطه بین خودانگاره اخلاقی با پایستگی تحصیلی دانش آموزان بود. روش پژوهش از نظر هدف، بنیادی و از نظر ماهیت پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانش آموزان متوسطه دوم شهرستان پلدشت در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۷۸۴ نفر می باشد. حجم نمونه آماری با استفاده از برآورد حداقل حجم نمونه مدل معادلات ساختاری، ۲۶۰ نفر محاسبه شد که انتخاب این تعداد از دانش آموزان به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای از مدارس صورت گرفت. جهت اندازه گیری متغیرهای تحقیق از پرسشنامه های شکفتگی تحصیلی دینر و بیسواز دینر (۲۰۰۸)، خودانگاره اخلاقی آکویین و رید (۲۰۰۲)، و پایستگی تحصیلی مارتین و مارش (۲۰۰۸) استفاده شد. برای تعیین وضعیت نرمال بودن داده ها از شاخص کجی و کشیدگی استفاده شد. با توجه به غیرنرمال بودن توزیع داده ها از تحلیل معادلات ساختاری تحت نرم افزار Smart PLS برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل نقش میانجی شکفتگی تحصیلی در رابطه بین خودانگاره اخلاقی با پایستگی تحصیلی دانش آموزان دارای برازش مطلوبی است. نتایج نشانگر این بود که شکفتگی تحصیلی در رابطه بین خودانگاره اخلاقی با پایستگی تحصیلی دانش آموزان نقش میانجی دارد. بین خودانگاره اخلاقی با پایستگی تحصیلی و شکفتگی تحصیلی دانش آموزان ارتباط مثبت و معنی داری وجود دارد. همچنین، ارتباط بین شکفتگی تحصیلی با پایستگی تحصیلی دانش آموزان مثبت و معنی دار بود.

کلیدواژه ها:

پایستگی تحصیلی ، خودانگاره اخلاقی ، شکفتگی تحصیلی