میزان گویش محاوره ای و ارتباط اجتماعی دانش آموز در نوشتن انشاء در دوره ابتدایی

مهارت نوشتار از جمله بنیادی ترین توانش های زبانی است که در دوره ابتدایی شکل می گیرد و رشد آن تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله گویش محاوره ای و ارتباطات اجتماعی دانش آموز قرار دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان تاثیر گویش محاوره ای و کیفیت ارتباط اجتماعی دانش آموزان بر توانایی نوشتن انشاء در دوره ابتدایی انجام شده است. این پژوهش به روش تحلیلی توصیفی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی صورت پذیرفته است. یافته ها نشان می دهد که زبان محاوره ای، به عنوان اولین لایه زبانی کودک، نقش قابل توجهی در شکل دهی به ساختار ذهنی و بیانی او در نوشتار دارد و تعاملات اجتماعی با همسالان و معلمان، زمینه غنی سازی واژگانی و روایی را فراهم می سازد. همچنین بررسی ها حاکی از آن است که گذار از زبان گفتاری به زبان نوشتاری رسمی، یکی از چالش های اصلی دانش آموزان دوره ابتدایی است که برنامه درسی موجود توجه کافی به آن نداشته است. در پایان، راهبردهایی برای بهره گیری از ظرفیت ارتباطات اجتماعی در تقویت انشاءنویسی ارائه شده و پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی مطرح گردیده است.

کلیدواژه ها:

گویش محاوره ای ، انشاءنویسی ، ارتباط اجتماعی ، دوره ابتدایی ، زبان گفتاری ، مهارت نوشتار