اثر آموزش مبتنی بر نظریه ذهن بر شفقت به خود و ظرفیت ذهنی سازی در نوجوانان قلدر

این پژوهش با هدف اثر آموزش مبتنی بر نظریه ذهن بر شفقت به خود و ظرفیت ذهنی سازی در نوجوانان قلدر انجام شد. روش تحقیق این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با گروه پیش آزمون – پس آزمون و گروه گواه است. جامعه آماری این پژوهش عبارت است از تمامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر ارومیه که در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند تعداد ۱۰۰ نفر از دانش آموزان مدارس شهر ارومیه با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای غربال شد؛ سپس ۳۰ نفر از دانش آموزانی که در مقیاس قلدری ایلی نویز بالاترین نمره را نسبت به نقطه برش کسب کنند، به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه قرار گرفت. ابزارهای جمع آوری اطلاعات در این پژوهش شامل پرسشنامه شفقت به خود ریس و همکاران (۲۰۱۱) و مقیاس ذهنی سازی دیمیتریوف و همکاران (۲۰۱۷) بودند. در ابتدای پژوهش از هر دو گروه آزمایش و کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس آزمودنی های گروه آزمایش به مدت هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش مبتنی بر نظریه ذهن را دریافت نمودند در حالی که آزمودنی های گروه کنترل هیچ آموزشی در این زمینه دریافت نکردند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها، از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان داد که متغیر مستقل (آموزش مبتنی بر نظریه ذهنی) بر متغیروابسته (شفقت به خود و ظرفیت ذهنی سازی) تاثیر گذاشته است (۰۰۱/۰>P)؛ در واقع آموزش مبتنی بر نظریه ذهن بر شفقت به خود و ظرفیت ذهنی سازی در نوجوانان دارای رفتار قلدری اثر گذار است. بدین ترتیب با توجه به نتایج پژوهش، بهتر است برای تقویت شفقت به خود و ظرفیت ذهنی سازی در نوجوانان قلدر تدابیری به منظور مداخله آموزش مبتنی بر نظریه ذهن در مدارس اتخاذ نمود.

کلیدواژه ها:

نظریه ذهن ، شفقت به خود ، ظرفیت ذهنی سازی