ایمان و اخلاق

این پژوهش با روش تحلیلی - توصیفی به بررسی رابطه دوسویه «ایمان» و «اخلاق» می پردازد. ابتدا مفاهیم کلیدی شامل اخلاق (به مثابه نظامی مبتنی بر ملکات درونی و هنجارهای اجتماعی) و ایمان (در دو معنای «باور گزاره ای» و «اعتماد و توکل») تبیین می شوند. یافته های تحقیق نشان می دهد ایمان نقش بنیادینی در شکل گیری نظام اخلاقی ایفا می کند. ایمان در جایگاه باور به خداوند، جهان غیب و معاد، مبانی هستی شناختی و ارزش شناختی اخلاق را تعیین می کند و بر نظریه ارزش، اصول اخلاقی، مشوق ها و ضمانت های اجرایی آن تاثیر مستقیم می گذارد. همچنین ایمان به مثابه «اعتماد»، خود در جایگاه اصل اخلاقی ذیل «اخلاق بندگی» جای می گیرد. از سوی دیگر، پژوهش نشان می دهد اخلاق نیز چهار نقش کلیدی در قبال ایمان دارد: ۱. زمینه سازی برای پذیرش ایمان؛ ۲. تقویت کننده و کامل کننده ایمان؛ ۳. آزمون و محک برای سنجش ایمان واقعی؛ ۴. تجلی و نمایش بیرونی ایمان درونی. نتیجه نهایی تحقیق تاکید می کند که رابطه ایمان و اخلاق، تعاملی و دوسویه است که هر یک دیگری را تقویت و تحقق می بخشد.

کلیدواژه ها:

ایمان ، اخلاق ، رابطه دوسویه (تعامل و تاثیر متقابل) ، اخلاق بندگی ، نظام اخلاقی