ایمان و سیاست: بررسی مناسبات در دو رویکرد توحیدی و سکولار

برخلاف تفکر سکولار که بر تفکیک دین و ایمان از سیاست و حکومت تاکید دارد، در اندیشه اسلامی ایمان دینی و سیاست توحیدی دو روی یک سکه حقیقت و جدایی ناپذیرند. ایمان فراهم آورنده روح، جهت و مشروعیت سیاست است و سیاست توحیدی بستر عملیاتی شدن ایمان در سطح کلان جامعه است. این رابطه دوسویه در مفهوم «ولایت» که هم به معنای رهبری سیاسی و هم به معنای زعامت و سرپرستی معنوی است، به اوج خود می رسد. سیاست در این حالت از عالی ترین عبادات محسوب می شود و ایمان بدون توجه به سرنوشت جامعه و تحقق عدالت، ناقص تلقی می گردد. ایمان مبنای نظری و مشروعیت بخش سیاست توحیدی، منبع اخلاق و ارزش های حاکم بر سیاست و زمینه ساز انجام افعال خیر در عرصه سیاسی است؛ در مقابل نیز سیاست توحیدی، بستر تحقق، تجلی، تعالی، تبلیغ و ترویج ایمان دینی است. تفاوت این دو تلقی از سیاست، در تمایز شناخت از هستی، معرفت، انسان و غایت زندگی ریشه دارد.

کلیدواژه ها:

رویکرد توحیدی ، رویکرد سکولار ، مفهوم ایمان ، مفهوم سیاست