تاویل فخر رازی ازآیات رویت خداوند و نقد آن از منظر جوادی آملی(با تاکید بر آیه ۱۰۳سوره انعام و آیه ۱۴۳ سوره اعراف)

یکی از مباحث مورد نزاع کلامی در میان متکلمان و مفسران اسلامی بحث رویت و عدم رویت خداوند است. خاستگاه این نزاع مبتنی بر تمسک به ظواهر بعضی از آیات قرآن است. در میان آیات مشیر به رویت خداوند، مقاله حاضر دو آیه ۱۴۳ سوره اعراف و ۱۰۳ انعام و دیدگاه دو عالم برجسته؛ فخررازی و جوادی آملی، در این مورد به تحقیق و بررسی قرار داده شده است. بر این اساس به نظر می رسد فخر رازی با استناد به ظواهر آیات، رویت بصری را می پذیرد و با تفسیر و تاویل آیات رویت، معقتد است که این رویت مستلزم جسمانیت وجود خداوند نیست. و در مقابل استاد جوادی آملی با تاویلی خاص و همراه با حفظ ظواهر آیات و تعارض ظاهری آیات، رویت و عدم رویت را امری قابل جمع می داند. با روش توصیفی تحلیلی پس از جمع آوری نظرات کلامی دو متکلم ومفسر مسلمان، فخررازی و جوادی آملی مورد واکاوی قرار می گیرد، که در نهایت فخررازی با استناد به ظواهر آیات رویت بصری را می پذیرد، البته با تاویلاتی که مستلزم جسمانیت و جهت دار بودن حضرت حق را

کلیدواژه ها:

تاویل رویت خداوند ، علم حضوری ، تجلی ، فخر رازی ، جوادی آملی