امکان سنجی اعتبار قرارداد مشارکت در ساخت املاک موقوفه در فقه و حقوق ایران با تکیه بر آرای محاکم

قرارداد مشارکت در ساخت به عنوان یکی از قراردادهای نوظهور در عرصه ساخت وساز، در اموال غیرمنقول شخصی از گستره کاربرد وسیعی برخوردار گردیده است، اما در ارتباط با املاک موقوفه، باتوجه به ماهیت ویژه نهاد وقف و محدودیت های شرعی و حقوقی ناشی از آن، پرسش ها و چالش های متعددی در عرصه های فقهی و حقوقی مطرح شده است. این پژوهش با روش تحلیلی - توصیفی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای، در پی بررسی امکان انعقاد قرارداد مشارکت در ساخت نسبت به املاک موقوفه از دیدگاه فقه امامیه و حقوق ایران است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که قرارداد مشارکت در ساخت، علی رغم فقدان پیشینه صریح در متون فقهی، با استناد به عمومات ادله صحت عقود، اصل حاکمیت اراده و آزادی قراردادی (ماده ۱۰ ق.م) و نیز ارتکازات عرفی، می تواند به عنوان عقدی مستقل و لازم پذیرفته شود. در عین حال، صحت انعقاد این قرارداد درباره املاک موقوفه، منوط به رعایت شرایط ماهوی وقف، حفظ اصل عین موقوفه، عدم تضییع حقوق موقوف علیهم و نیز تبعیت از مقررات خاص نهادهای متولی وقف است. این مقاله همچنین با واکاوی آرای مراجع قضایی، درصدد ارائه راهکارهایی جهت کاهش اختلافات و نیل به وحدت رویه قضایی در دعاوی مرتبط می باشد.

کلیدواژه ها:

int Venture Construction Contract ، Endowed (Waqf) Properties ، Waqf ، Imamiyyah Jurisprudence ، Iranian Law ، Judicial Rulings. ، قرارداد مشارکت در ساخت ، املاک موقوفه ، وقف ، فقه امامیه ، حقوق ایران ، آرای محاکم