تاثیر دو نوع فرود رایج بر فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در ورزشکاران دارای کشیدگی همسترینگ

مقدمه: کشیدگی عضلات همسترینگ، یکی از شایع ترین آسیب های اندام تحتانی در ورزشکاران است که با اختلالات پایدار عصبی- عضلانی همراه است و می تواند بر پایداری زانو و خطر آسیب های مکرر تاثیر بگذارد. این مطالعه به بررسی تاثیر دو الگوی فرود با تنه اکستند شده و فلکس شده بر فرکانس میانه الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی در ورزشکاران والیبالیست با سابقه ی کشیدگی همسترینگ در مقایسه با همتایان سالم پرداخت.روش ها: پژوهش حاضر از نوع مقطعی مقایسه ای بود. تعداد ۱۶ والیبالیست مرد سالم و ۱۶ والیبالیست مرد با کشیدگی همسترینگ به صورت هدفمند به دو گروه شاهد و مورد تقسیم شدند. فعالیت الکتریکی عضلات منتخب با دستگاه الکترومایوگرافی حین فرود از جعبه ۳۰ سانتی متری ثبت شد. جهت تحلیل های آماری از آنالیز واریانس با اندازه های تکراری در سطح معنی داری ۰/۰۵ استفاده شد.یافته ها: در فرکانس میانه عضلات رکتوس فموریس (۰/۰۲۲ = P) و بایسپس فموریس (۰/۰۳۵ = P) در اثر عامل گروه، فرکانس میانه عضلات بایسپس فموریس (۰/۰۱۶ = P) و وستوس مدیالیس (۰/۰۱۷ = P) در اثر عامل تکلیف و اثر تعاملی تکلیف*گروه در این دو عضله (۰/۰۴۴ = P) و (۰/۰۲۹ = P) اختلاف معنی داری مشاهد شد.نتیجه گیری: ورزشکاران با کشیدگی همسترینگ، الگوهای متفاوتی در فعال سازی عصبی عضلانی نشان می دهند که وابسته به وضعیت تنه است و فرود با تنه فلکس شده می تواند بار مکانیکی را بهتر توزیع کند. در بازتوانی، تمرکز بر تمرینات فرود با تنه فلکس شده و هماهنگی کوادریسپس- همسترینگ می تواند خطر عود آسیب را کاهش دهد و بازگشت ایمن به ورزش را تسهیل کند.

کلیدواژه ها:

عضلات همسترینگ ، فرود ، طیف فرکانس ، فعالیت الکتریکی