مقایسه نتایج درمان آندوسکوپی تعبیه استنت با اسفنکتروتومی در نشت صفراوی پس از کله سیستکتومی لاپاروسکوپی

مقدمه: فیستول های صفراوی ممکن است پس از کله سیستکتومی رخ داده و منجر به نشت صفرا شوند. از آنجائی که درباره مدیریت اندوسکوپیک فیستول های صفراوی پس از کله سیستکتومی در بابل، هدف این مطالعه، بررسی انواع تکنیک های اندوسکوپیک استفاده شده در مرکز اندوسکوپی بیمارستان آیت الله روحانی بابل و فراوانی استفاده از هر تکنیک و موفقیت این روش ها می باشد. روش ها: این مطالعه ی مقطعی، بر روی ۲۲۶ بیمار با نشت صفراوی پس از کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک مراجعه کننده به بیمارستان آیت الله روحانی بابل طی سال های ۱۴۰۰-۱۳۹۰ که تحت ERCP قرار گرفتند،  انجام شد. اطلاعات دموگرافیک بیماران، محل نشت، ارتباط میان محل نشت صفراوی با تکنیک درمانی اندوسکوپی، تعداد جلسات ERCP، نوع تکنیک درمانی (تعبیه استنت مجرای صفراوی و اسفنکتروتومی) و فراوانی وجود سنگ مجاری صفراوی، از پرونده بیماران استخراج و مورد آنالیز قرار گرفت. یافته ها: ددر این مطالعه از ۲۲۶ بیمار مورد بررسی ۹۵ نفر مرد (۴۲ درصد) و ۱۳۱ نفر زن (۵۸ درصد) بودند. میانگین سنی بیماران ۱۹/۴۷ ± ۵۶/۲۸ سال بود. شایعترین محل نشت، مجرای صفراوی مشترک بود. ۳۴/۵ درصد بیماران دارای سنگ در مجاری صفراوی بودند. هیچ ارتباط معنی داری بین تکنیک درمانی، محل نشت، وجود سنگ صفراوی و تعداد جلسات ERCP وجود نداشت. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تکنیک های اندوسکوپیک مورد استفاده برای درمان نشت صفراوی پس از کله سیستکتومی، از جمله تعبیه استنت، اسفنکتروتومی یا ترکیبی از هر دو، موفقیت آمیز بوده و بهبودی کامل بیماران را به دنبال داشته است. لذا انتخاب تکنیک مناسب باید با توجه به شرایط و ویژگی های هر بیمار و تجربه پزشک انجام شود.

کلیدواژه ها:

کلانژیوپانکراتوگرافی رتروسکوپیک اندوسکوپی ، کله سیستکتومی لاپاروسکوپی ، عوارض پس از جراحی ، فیستول صفراوی