اثر تمرین استقامتی بر تغییرات ژنتیکی عوامل نروتروفیک مغزی و P۳NP در بافت مغزی رت‎های چاق

مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی اثر تمرین استقامتی بر تغییرات ژنتیکی عوامل نروتروفیک مغزی و P۳NP در بافت مغزی رت های چاق انجام شد.روش‎کار: در این مطالعه تجربی، ۲۰ سر رت نر نژاد ویستار با سن هشت هفته و وزن ۲۳/۱۰±۴۱/۱۳۹، با استفاده از رژیم غذایی پرچرب حاوی ۶۰ درصد چربی، ۲۰ درصد پروتئین و ۲۰ درصد کربوهیدرات به مدت ۱۲ هفته تغذیه شدند. معیار تشخیص چاقی بر اساس شاخص لی تعریف گردید و همه حیوانات مطابق این شاخص با رژیم غذایی پرچرب چاق شدند. سپس، رت‎ها به دو گروه تمرین استقامتی و شاهد تقسیم و برای مدت هشت هفته و پنج جلسه در هفته تحت برنامه تمرین استقامتی شامل سه مرحله گرم کردن، تمرین اصلی و سردکردن با شدتی که بر اساس حداکثر سرعت دویدن رت ها تعیین شد و به تدریج از ۴۰ تا ۷۰ درصد حداکثر سرعت افزایش یافت، قرار گرفتند. بیان ژن‎های نروگلین ۱ و P۳NP به وسیله روش Real-time PCR ارزیابی شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری شاپیرو-ویلک، لون و تی مستقل در سطح معنی‎داری ۰۵/۰>P تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که هشت هفته تمرین استقامتی موجب بیشتر بودن معنی دار بیان ژن نروگلین ۱ و P۳NP در بافت مغزی رت‎ها نسبت به گروه شاهد شد (۰۰۱/۰=P، ۱۸/۲=d، ۰۰۱/۰>P، ۴۷/۴=d). نتیجه‎گیری: نتایج نشان داد تمرینات استقامتی موجب تغییر بیان ژن های مرتبط با مسیرهای نوروتروفیک و بازسازی ماتریکس خارج سلولی در مغز رت های چاق می شود، هرچند تایید این اثرات نیازمند سنجش سطح پروتئین و مطالعات عملکردی بیشتر است.

کلیدواژه ها:

پروپپتید N انتهایی پیش‎ کلاژن نوع III ، چاقی ، تمرین استقامتی ، سلامت عصبی ، نروگلین ۱