صلاحیت دادگاه در دعاوی مربوط به شعبه شرکت با تاکید بر رویه قضایی

به موجب قسمت دوم ماده ۲۳ قانون آیین دادرسی مدنی، دعاوی مربوط به شعبه شرکت در دادگاه محل شعبه اقامه می شود. حکم این قسمت از این نظر که مربوط به دعاوی قراردادی مرتبط با شعبه یا دعاوی غیر قراردادی یا هر دو دسته است و اینکه در خصوص دعاوی قراردادی مربوط به شعبه صلاحیت محل وقوع عقد و محل یا محل های اجرای عقد را نفی می کند یا خیر محل بحث و تامل است. موقعیت این قسمت در ماده ۲۳ و همچنین به کار بردن کلمات «تعهدات» و «معامله» در آن ذهن را به دعاوی قراردادی مربوط به شعبه هدایت می کند و کلمه «باید» نیز ظهور در انحصار صلاحیت دادگاه محل شعبه و نفی صلاحیت دادگاه محل وقوع عقد و محل یا محل های اجرای عقد دارد. این در حالی است که سیاق عبارت حکایت از ارفاقی، تسهیلی، و توسعه ای بودن آن دارد، ولی موارد یادشده معنایی تضییقی، تحدیدی، و غیر منطقی و غیر قابل قبول را دلالت می کند.

کلیدواژه ها:

دادگاه محل شعبه شرکت ، دعاوی مربوط به شعبه شرکت ، صلاحیت دادگاه