روابط ساختاری تجارب ناخوشایند دوره کودکی و فاجعه سازی درد در افراد مبتلا به میگرن با میانجی گری افسردگی و اضطراب

هدف از این پژوهش بررسی رابطه ساختاری تجارب ناخوشایند دوران کودکی و فاجعه سازی درد در افراد مبتلا به میگرن با میانجی گری افسردگی و اضطراب بود. روش پژوهش همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به میگرن ۲۰ تا ۳۰ ساله مراجعه کننده به کلینیک های درد مشهد در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. حجم نمونه ۲۰۴ نفر از بیمارانی بود که تشخیص میگرن توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب دریافت کرده و داوطلبانه برای شرکت در پژوهش رضایت داشتند. این افراد به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فاجعه سازی درد سالیوان و همکاران (۱۹۹۵)، پرسشنامه تجارب نامطلوب دوران کودکی دانگ و همکاران (۲۰۰۴)، مقیاس افسردگی بک (۱۹۹۶) و مقیاس اضطراب بک (۱۹۸۸) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تجارب ناخوشایند دوران کودکی از طریق افسردگی تاثیر معناداری بر فاجعه سازی درد دارد (۰/۰۱>p)، اما این تاثیر از طریق اضطراب معنادار نبود. همچنین، افسردگی با ضریب مسیر ۰/۵۳۱ بیشترین تاثیر را در میانجی گری داشت. یافته های این پژوهش نشان می دهد که تجارب اولیه زندگی و حالات عاطفی منفی، به ویژه افسردگی، نقش مهمی در ادراک درد و فاجعه سازی آن در بیماران مبتلا به میگرن ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، افسردگی ، تجارب ناخوشایند کودکی ، فاجعه سازی درد ، میگرن