مدیریت رسانه در عصر همگرایی دیجیتال و هوش مصنوعی: از پارادایم های خطی به سیستم های تطبیقی چندقطبی

مدیریت رسانه به عنوان یک حوزه ی میان رشته ای در دهه های اخیر دستخوش تحولات بنیادین شده است، اما همچنان میان نظریه های کلاسیک و الزامات عملی پلتفرم های الگوریتم محور شکاف عمیقی وجود دارد. این مقاله با رویکردی نوآورانه، به بازتعریف مدیریت رسانه به عنوان یک سیستم تطبیقی پیچیده می پردازد که در آن پنج قطب متضاد شامل سرعت در برابر دقت، شخصی سازی در برابر تنوع، درآمدزایی در برابر حریم خصوصی، تمرکز مالکیت در برابر استقلال تحریریه، و بهره وری اقتصادی در برابر مسئولیت اجتماعی باید به طور پویا متعادل شوند. بر اساس مرور پیشینه و تحلیل داده های تجربی معتبر شامل مطالعه ی ۱۲۶ هزار شایعه در توییتر، تحلیل ۲۰۰۰ وب سایت خبری، بررسی ۲۵۰ سازمان رسانه ای و داده های رفتاری ۱۵۰ هزار کاربر پلتفرم استریمینگ، این مقاله نشان می دهد که کژکارکردی در هر یک از این تعادل ها، پیامدهای غیرخطی و زنجیره ای در اکوسیستم رسانه ای ایجاد می کند. یافته ها حاکی از آن است که فشار برای تولید محتوای کلیک محور، اعتماد مخاطب را کاهش و فرسودگی شغلی کارکنان را تشدید می کند، نظام های توصیه گر شخصی سازی شده ضمن افزایش تعامل، تنوع فکری را تا ۴۱ درصد کاهش می دهند، و تمرکز مالکیت رسانه ای، روزنامه نگاری تحقیقی محلی را تا ۳۸ درصد کاهش داده است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت گذار از رویکردهای خطی و سلسله مراتبی به سیستم های مدیریتی چابک، مسطح و مبتنی بر حلقه های بازخورد دوحلقه ای تاکید دارد. پیشنهادهای نظری شامل بازتعریف مدیریت رسانه به مثابه سیستم تطبیقی پیچیده، تدوین نظریه ی تعادل چندقطبی، و معرفی پارادایم شناختی–اخلاقی است. پیشنهادهای عملی برای مدیران شامل طراحی داشبوردهای راهبردی چندبعدی، پیاده سازی سیستم های راستی آزمایی ترکیبی، و ایجاد ساختارهای سازمانی خودگردان می شود. این مقاله با ارائه ی شش پیشنهاد پژوهشی شامل مدل سازی عامل بنیان، مطالعات طولی و مردم نگارانه، گامی به سمت پر کردن شکاف میان تئوری و عمل در مدیریت رسانه برمی دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت رسانه ، همگرایی دیجیتال ، سیستم های تطبیقی پیچیده ، اقتصاد توجه ، شخصی سازی الگوریتمی ، اعتماد مخاطب ، اخلاق داده ، تعادل چندقطبی