اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سبک های دلبستگی به همسر در زنان دارای تعارضات زناشویی

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سبک های دلبستگی به همسر در زنان دارای تعارضات زناشویی انجام گرفت. روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش زنان متاهل شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ به علت تعارضات زناشویی به مراکز مشاوره سطح شهر مراجعه کردند. تعداد ۳۰ زن به صورت نمونه در دسترس انتخاب شد و در دو گروه آزمایش (۱۵ زن) و کنترل (۱۵ زن) به صورت تصادفی جایگزین شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه سبک های دلبستگی به همسر استفاده شد. از هر دو گروه پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری به عمل آمد. آزمودنی های گروه آزمایش به مدت ۸ هفته، هر هفته در یک جلسه درمان ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش را دریافت نموده اند و گروه کنترل مداخله خاصی را دریافت ننمودند. یافته ها نشان داد که بعد از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با توجه به میانگین متغیر سبک های دلبستگی به همسر در زنان گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به میانگین گروه کنترل، معنی دار بوده است. بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سبک های دلبستگی به همسر در زنان دارای تعارضات زناشویی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، سبک های دلبستگی به همسر ، تعارضات زناشویی