نقش میانجی گری تنظیم هیجانی در رابطه بین تعارضات زناشویی با خودخاموشی زنان متاهل

این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی گری تنظیم هیجانی در رابطه بین تعارضات زناشویی با خودخاموشی زنان متاهل انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، کلیه زنان متاهل شهر رشت در سال ۱۴۰۴ بودند. به روش نمونه گیری در دسترس، نمونه ای به تعداد ۲۵۰ نفر انتخاب و در مطالعه شرکت کردند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس خودخاموشی (جک و دیل، ۱۹۹۲)، پرسشنامه تعارض زناشویی (ثنایی، ۱۳۷۹) و پرسشنامه تنظیم هیجان (گراس و جان، ۲۰۰۳) بودند. داده ها با استفاده از روش تحلیل معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحلیل معادلات ساختاری حاکی از برازش مناسب مدل بود. نتایج نشان داد که تعارضات زناشویی بر خودخاموشی زنان متاهل اثر مستقیم دارد و تنظیم هیجانی (ارزیابی مجدد) اثر مستقیم منفی و (سرکوبی) اثر مستقیم مثبت بر روی خودخاموشی در زنان دارند (۰۰۱/۰p‹). این یافته نشان می دهد که تاثیر تعارض زناشویی بر خودخاموشی در زنان نه فقط مستقیم، بلکه از مسیرهای واسطه ای (تنظیم هیجان) نیز صورت می گیرد (۰۰۱/۰p‹). این نتایج نشان می دهد تعارضات زناشویی با توجه به نقش مهم تنظیم هیجان می توانند تبیین کننده خودخاموشی در زنان باشند و لزوم توجه به این عوامل در تعامل با یکدیگر در برنامه های کاهش خودخاموشی در زنان ضروری است.

کلیدواژه ها:

خودخاموشی ، تعارضات زناشویی ، تنظیم هیجانی