اثربخشی طرحواره درمانی بر میل به طلاق در زوجین آستانه طلاق

هدف از انجام این پژوهش، اثربخشی طرحواره درمانی بر میل به طلاق در زوجین آستانه طلاق بوده است. روش پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ نحوه گردآوری داده ها نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه مورد مطالعه زوجین در آستانه طلاق مراجعه کننده به کلینیک روانشناسی در شهر قم در سال ۱۴۰۳ بوده است. ۳۲ نفر انتخاب شدند و سپس به طور داوطلبانه به دو گروه ۱۶ نفره کنترل و آزمایش تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخلات طرحواره درمانی قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای را دریافت نکرد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه میل به طلاق بوده است. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات میل به طلاق در زوجین آستانه طلاق در پیش آزمون و پس آزمون معنادار بوده است. در نتیجه طرحواره درمانی بر میل به طلاق در زوجین آستانه طلاق تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، میل به طلاق ، زوجین آستانه طلاق