طراحی چارچوب نظارت یکپارچه سازمانی: تلفیق کنترل راهبردی، توانمندسازی کارکنان و نوآوری در عصر دیجیتال

این مقاله با به کارگیری رویکردی تحلیلی-توصیفی به بررسی تحول مفهوم نظارت در سازمان ها از پارادایم کنترل سنتی به مدل های نوین نظارت یکپارچه می پردازد. یافته ها نشان می دهد که نظارت کارآمد در سازمان های معاصر نیازمند تلفیق سه بعد اساسی کنترل راهبردی، توانمندسازی کارکنان و نوآوری سازمانی است. بر اساس تحلیل ادبیات موضوع، چارچوب پیشنهادی این پژوهش بر پایه ی نظریه کنترل سازمانی اوشی (۱۹۷۹)، نظریه یادگیری سازمانی آرجریس و شون (۱۹۷۸) و دیدگاه حکمرانی شرکتی تریکر (۲۰۱۵) استوار گردیده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که سیستم های نظارتی یکپارچه که هم زمان از مکانیزم های نظارتی رسمی و غیررسمی بهره می برند، قادرند تا ۴۰ درصد بهبود در شاخص های نوآوری و ۳۱ درصد افزایش در رضایت شغلی کارکنان را به همراه داشته باشند. این مقاله در نهایت با ارائه مدلی مفهومی، راهکارهای عملیاتی برای استقرار "نظارت توانمندساز" در سازمان های عصر دیجیتال را پیشنهاد می نماید.

کلیدواژه ها:

نظارت سازمانی ، کنترل توانمندساز ، نظارت الکترونیکی ، یادگیری سازمانی ، حکمرانی شرکتی ، نوآوری ، عدالت رویه ای ، نظارت چندسطحی