تکامل پارادایم برنامه ریزی استراتژیک: تلفیق چابکی، فناوری دیجیتال و مسئولیت اجتماعی در سازمان های عصر حاضر

این مقاله با بررسی تکامل تاریخی و تحولات معاصر در حوزه برنامه ریزی استراتژیک، به تحلیل گذار از مدل های ایستای سنتی به سوی پارادایم های پویا و انطباقی می پردازد. با استناد به مبانی نظری ریشه دار در آثار اندیشمندانی همچون چاندلر، آنسوف و پورتر و همچنین ادبیات نوظهور در حوزه های چابکی استراتژیک، استراتژی اقیانوس آبی و یکپارچه سازی مسئولیت اجتماعی، این پژوهش نشان می دهد که برنامه ریزی استراتژیک امروزی نیازمند تلفیق سه بعد کلیدی است: اول، توسعه قابلیت های چابکی و یادگیری مستمر برای پاسخگویی به تغییرات پرشتاب محیطی؛ دوم، بهره گیری از فناوری های دیجیتال و هوش مصنوعی برای افزایش دقت پیش بینی و شبیه سازی سناریوهای استراتژیک؛ و سوم، ادغام عمیق ملاحظات پایداری و خلق ارزش مشترک برای تمامی ذی نفعان در هسته مرکزی استراتژی. مقاله با ارائه پیشنهادهایی نوآورانه از جمله «چارچوب برنامه ریزی استراتژیک پیوسته»، «آزمایشگاه های زنده استراتژی» و «دوقلوهای دیجیتال استراتژیک»، مسیرهایی را برای تحقق این پارادایم یکپارچه در عمل ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی استراتژیک ، چابکی استراتژیک ، تحول دیجیتال ، هوش مصنوعی ، مسئولیت اجتماعی سازمانی ، پایداری ، نوآوری در مدل کسب وکار ، یادگیری سازمانی