مبانی خودسامانی ملی در حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران

خودسامانی که اصلی عقلی است و بایسته زندگی اجتماعی است، بر سازمندی روابط اجتماعی بوسیله انسان ها از روش تحدید اراده و التزام به الزامات ناشی از آن، اطلاق می شود. این مساله در حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران با توجه به صبغه اسلامی نظام، اهمیت و ضرورت مضاعف پیدا می کند. این تحقیق با استفاده از روش توصیفی تحلیلی سامان یافته است. نتایج تحقیق نشان می دهد، مطابق مبنای عقلی خودسامانی که از سازمان و شکل حکومت، حدود قدرت آن، وظایف، اختیارات و روابط قوای عالیه با یکدیگر و حقوق و آزادی های افراد ملت بحث می کند، تنها براساس این اصل اعمال می شود و قوا و نهادهای ناشی از آن بر اساس آن سامان می یابند و نیز براساس مبنای نقلی خودسامانی، الزامات ناشی از اراده الهی که در احکام و حدود الهی (مثل واجب و حرام) در آیات و روایات مقرر شده است مطابق خودسامانی است، به واقع، دین انسان را محدود می کند، چون انسان دین مدار، با انتخاب دین و احکام آن، روابط اجتماعی خود را تنظیم و برای رفتارهای خود، محدودیت ایجاد می کند و این سامان به موجب آیات و روایات تایید می گردد.

کلیدواژه ها:

جمهوری اسلامی ایران ، حقوق اساسی ، خودسامانی ملی ، مبانی عقلی ، مبانی نقلی.