آسیب شناسی تعلیم و تربیت دینی در محتواهای آموزشی

موضوع تعلیم و تربیت همواره در تمامی ادوار مورد توجه انسان ها بوده و پیامبران و اولیای آنان به عنوان هادیان جوامع، همواره سرچشمه سعادت و رستگاری بشر را در این عرصه جستجو کرده اند چراکه انسان موجودی اجتماعی است و نمی تواند جدا از اجتماع بشری به حیات معمول خویش ادامه دهد و نیازهای مختلف انسان در پرتور گروه و زندگی جمعی برآورده میشود و او به عنوان عضو موثری از جامعه محسوب می شود. رسالت نظام آموزشی در هر جامعه ای ایجاد تغییرات گوناگون در افراد به منظور توسعه انسانی و در نهایت توسعه اجتماعی است. از جمله عوامل تاثیرگذار در عرصه تربیت دینی مواد آموزش دینی و اخلاقی در مقاطع مختلف تحصیلی نظام آموزش و پرورش است افرادی که دارای صلاحیت و تخصص کافی در زمینه معارف دینی نیستند قادر به برنامه ریزی درسی و ایجاد تنوع در محتوی آموزشی نمی باشند. یکی از محورهای تربیتی محتوای آن است که باید به آن توجه کرد و به متربیان آموخته و از آنان خواست ذهن و رفتار خود را با آن تطبیق دهند اگر محتوای آموزشی، مطابق نیازها و اقتضائات سنی و جنسیتی متربیان گزینش و تنظیم نشود، دانش سودمند حاصل نخواهد شد. اگر همه معلمان در نظام آموزشی وظیفه ی تربیت را در کنار تعلیم داشته باشند، تربیت به معنای واقعی اش محقق خواهد شد معلم فقط آموزگار نیست بلکه مهمتر از آن یک مربی و یک الگوی با نفوذ است. جذاب نبودن کتب دروس دین و زندگی از جمله آسیبهایی است که در تالیف کتابهای درسی ریشه دارد. جدا کردن تعلیم از تربیت، تقبیح پرسشگری، عدم دستیابی جوان به هویت دینی، مشتبه شدن تربیت دینی با آموزش دینی، تربیت دینی مبتنی بر الزام و اجبار وکم رنگ شدن تشویق و تنبیه به عنوان یکی از روش های اسلامی از آسیب های این عرصه محسوب می شود که این مقاله با روش توصیفی – تحلیلی و با ابزار کتابخانه ای به آن می پردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، تربیت ، تربیت دینی ، تعلیم