رابطه بین سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری، حرکتی) و پیشرفت تحصیلی درس عربی دانش آموزان

یادگیری زبان عربی به عنوان یکی از دروس پایه و کلیدی در نظام آموزشی ایران، همواره با چالش های متعددی از جمله کاهش انگیزه، دشواری در درک متون و ضعف در مهارت های زبانی همراه بوده است. یکی از عوامل مهمی که در موفقیت یا شکست یادگیری نقش دارد، تفاوت های فردی دانش آموزان، به ویژه سبک های یادگیری آنان است. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری و حرکتی/لامسه) و پیشرفت تحصیلی درس عربی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است که با استفاده از پرسشنامه استاندارد سبک های یادگیری کولب و آزمون پیشرفت تحصیلی درس عربی بر روی ۳۰۰ دانش آموز دختر و پسر در شهر تهران انجام پذیرفت. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین سبک یادگیری دیداری و پیشرفت تحصیلی عربی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که دانش آموزان با سبک دیداری در استفاده از تصاویر، نقشه های ذهنی و متون رنگی، نمرات بالاتری کسب کردند. همچنین، سبک یادگیری شنیداری نیز رابطه مثبتی با یادگیری واژگان و مکالمات عربی داشت، اما این رابطه ضعیف تر از سبک دیداری بود. در مقابل، سبک یادگیری حرکتی/لامسه رابطه مستقیم معناداری با نمرات آکادمیک عربی نشان نداد، مگر اینکه از روش های تدریس مبتنی بر فعالیت های فیزیکی و نقش آفرینی استفاده می شد. نتایج حاکی از آن است که عدم توجه به تنوع سبک های یادگیری در روش های تدریس سنتی عربی، یکی از دلایل اصلی افت تحصیلی این درس است. بر این اساس، پیشنهاد می شود معلمان عربی با به کارگیری رویکردهای چندحسی و تلفیقی، محیط یادگیری را برای تمام سبک های یادگیری فراهم کنند تا بهره وری آموزشی افزایش یابد.