ارزیابی تطبیقی زندگی شهری بر اساس معیارهای شهرنشینی و شهر گرایی موردمطالعه شهر زابل محله هیرمند شمالی

شهر گرایی یکی دیگر از مفاهیم پایه مرتبط بافرهنگ شهری و شهروندی است که ناشی از مناسبات و روابط پیچیده اجتماعی و فرهنگی است. شهر گرایی به مثابه شیوه تفکر تلقی شده و عبارت است از مجموعه ارزش ها، هنجارها و تفکراتی که در هرجایی به وجود نمی آید مگر در شهر. معمولا شهر گرایی با تغییرات و دگرگونی در ارزش ها، آداب ورسوم، رسوم اخلاقی و رفتارهای جمعیتی همراه است. هدف ارزیابی زندگی شهری بر اساس شهرنشینی و شهر گرایی موردمطالعه شهر زابل است، این تحقیق ازنظر روش تحقیق پیمایشی بوده و برای انجام ان ابتدا مطالعات اکتشافی به صورت کتابخانه ای و بازدید مقدماتی صورت گرفته و مطالعات میدانی با استفاده از ابزارهای تحقیق انجام داده شده و جمع آوری اطلاعات میدانی با استفاده از gis و پرسشنامه انجام گردید، بر همین اساس جامعه آماری تحقیق حاضر کارشناسان شهرداری شهر زابل و تعداد نمونه با استفاده ۵۰ نفر و متناسب با جمعیت نواحی شهر، پرسشنامه ها به صورت تصادفی بین کارشناسان ناحیه توزیع و تکمیل گردیده است. میزان پایایی پرسش نامه نیز از طریق آزمون آلفای کورنباخ سنجیده شده که ضریب آلفای کرونباخ ۸۴% نشان از سطح بالای اطمینان است در روش های تجزیه وتحلیل کمی از نرم افزارهای Excel استفاده شده و همچنین در ارزیابی کیفی محلات و مقایسه آن ها از روش AHP استفاده گردید، ازلحاظ کیفیت زندگی ناحیه ۲ یا مرکزی در وضعیت کاملا برخوردار، ناحیه ۱ و ۳ در وضعیت نیمه برخوردار قرار دارند؛ و ناحیه ۴ در این شهر در سطح خیلی پایین تر از سایر نواحی قرار دارد؛ و این سطح اختلاف در سطح ناحیه ها می تواند بیشتر نشات گرفته از وضع پایین اقتصادی و اجتماعی و نابرابری در زیرساخت ها و امکانات ارائه شده در این ناحیه دانست. ناحیه هایی که در شهر زابل ازلحاظ کیفیت زندگی در سطح پایین و خیلی ضعیف قراردادند، عمدتا نواحی مهاجرپذیر هستند که بیشترین مهاجران واردشده در سطح شهر را در خود جای داده اند؛ و این ناحیه ها ازلحاظ کیفیت زندگی در سطح پایین تری از وضعیت متوسط دیگر نواحی شهری قرار دارند. نکته دیگر اینکه نواحی که در سال های اخیر به شهر الحاق شده اند، ازلحاظ کیفیت زندگی نسبت به نواحی قدیمی تر از وضعیت ضعیف تر برخوردار است؛ و هر چه از مرکز شهر دورتر شویم کیفیت زندگی ضعیف تری حاکم است، اطلاع رسانی و فرهنگ سازی برنامه ریزی شده و مدون پیرامون ابعاد مختلف توسعه و مدیریت محله ای با متدهای موثر و با ضریب نفوذ اجتماعی بالا در دو سطح مختلف شامل ارتقای آگاهی های عمومی با محوریت ساکنین محلی و ارتقای آگاهی های مدیریتی و تخصصی با محوریت مدیران، برنامه ریزان و تصمیم سازان است .