برنامه ریزی تحول آموزشی در مدارس با رویکرد پایداری

این پژوهش به بررسی جامع برنامه ریزی تحول آموزشی در مدارس با رویکرد پایداری می پردازد و بر ضرورت بازتعریف نقش مدارس به عنوان مراکز تحول اجتماعی، محیطی و اقتصادی تاکید دارد. در دنیای امروز که با چالش های پیچیده ای مانند تغییرات اقلیمی، نابرابری اجتماعی و بحران منابع مواجه است، آموزش پایدار به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی شناخته می شود که هدف آن تربیت شهروندانی آگاه، مسئول و توانمند برای ساختن آینده ای متوازن است. مطالعه حاضر با استفاده از روش کیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با صاحبنظران داخلی و خارجی، مدیران مدارس و کارشناسان حوزه پایداری انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تحول آموزشی پایدار نیازمند تغییر در چند سطح است: در سطح سیاست گذاری (بازنگری در اسناد بالادستی آموزشی)، در سطح مدرسه (تغییر فرهنگ سازمانی و فضای فیزیکی)، در سطح برنامه درسی (ادغام ابعاد پایداری در محتوای آموزشی) و در سطح یاددهی-یادگیری (روش های مشارکتی و تجربه محور). همچنین، پژوهش حاضر چارچوبی پنج بعدی برای برنامه ریزی تحول آموزشی پایدار ارائه می دهد که شامل ابعاد محیط زیستی (آگاهی و عمل زیست محیطی)، اجتماعی (عدالت، مشارکت و انسجام)، اقتصادی (مصرف مسئولانه و اقتصاد چرخشی)، فرهنگی (احترام به تنوع و میراث فرهنگی) و نهادی (حکمرانی خوب و مشارکت جامعه) است. در نهایت، این مطالعه پیشنهاد می کند که موفقیت چنین تحولی در گرو عزم ملی، آموزش معلمان، اختصاص منابع و ایجاد سیستم پایش و ارزیابی مستمر است.

کلیدواژه ها:

تحول آموزشی ، آموزش پایدار (Education for Sustainable Development - ESD) ، برنامه ریزی آموزشی ، مدرسه پایدار ، توسعه پایدار ، برنامه درسی پایدار ، شهروندی محیط زیستی ، یادگیری تجربی ، مشارکت جامعه محلی ، حکمرانی آموزشی ، فرهنگ مدرسه ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، عدالت آموزشی ، اقتصاد سبز در آموزش ، ارزیابی پایداری مدارس