مداخلات ورزشی بر تنظیم عصبی _ زیستی در افراد مبتلا به اختلال استرس بعد از سانحه (PTSD)

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یکی از اختلالات روان شناختی مرتبط با تجربه رویدادهای آسیب زا است که با علائمی مانند: بازخوانی مکرر خاطره ی آسیب زا، کابوس ها، گوش به زنگی و برانگیختگی شدید، اجتناب از محرک های مرتبط با حادثه و مشکلات خواب و تمرکز شناخته می شود. پژوهش ها نشان می دهند که ورزش به تنهایی درمان کامل PTSD نیست، اما یک ابزار درمانی مکمل موثر است که می تواند شدت علائم را به طور قابل توجهی کاهش دهد و کارکردهای روانی و جسمانی را بهبود بخشد. بیشترین شواهد علمی از تاثیر ورزش های هوازی با شدت متوسط (مانند پیاده روی تند، دوچرخه سواری یا دویدن آرام) در سه تا پنج جلسه در هفته و به مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه، و در بازه زمانی ۸ تا ۱۲ هفته حمایت می کنند. همچنین تمرینات ذهن–بدن (یوگا، تای چی) برای افرادی که اضطراب شدید، تنش بدنی یا مشکلات خواب دارند بسیار مناسب است. ورزش مقاومتی سبک نیز می تواند در بهبود خلق، افزایش احساس کنترل و کاهش افسردگی همراه با PTSD موثر باشد. شواهد نشان می دهد که ترکیب ورزش با درمان های استاندارد مانند CBT درمان مواجهه ای یا EMDR بیشترین اثربخشی را دارد. به طور کلی، ورزش یک راهکار کمکی قدرتمند برای کاهش علائم PTSD است، اما جایگزین درمان تخصصی نیست و بهترین نتایج زمانی حاصل می شود که فرد یک برنامه ورزشی منظم تدریجی و متناسب با سطح اضطراب و شرایط جسمانی خود را دنبال کند در نهایت، نتایج این مطالعه به متخصصان بهداشت روان و مشاوران در طراحی برنامه های درمانی جامع و موثر برای افراد مبتلا به PTSD کمک خواهد کرد و به اهمیت ادغام فعالیت های ورزشی در روند درمانی این بیماران تاکید خواهد کرد.

کلیدواژه ها:

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ، ورزش ، سلامت روان ، مداخلات درمانی.