تاثیر سبک های مدیریتی بر تعامل و مشارکت دانش آموزان ابتدایی در کلاس های مجازی

پیشرفت های خیره کننده در حوزه فناوری های دیجیتال و گذار ناگهانی به آموزش های از راه دور، ضرورت بازنگری در الگوهای اداره کلاس درس را دوچندان کرده است. مقاله مروری حاضر با هدف تبیین جامع تاثیر سبک های مدیریتی معلمان بر میزان تعامل و مشارکت دانش آموزان ابتدایی در بستر کلاس های مجازی تدوین شده است. در این پژوهش، نقش سبک های مدیریتی مستبدانه، دموکراتیک، رهاکننده و سبک های نوین مبتنی بر تسهیل گری دیجیتال در محیط های وب محور مورد واکاوی قرار گرفته است. روش پژوهش از نوع مروری سیستماتیک است که با تحلیل متون پژوهشی معتبر داخلی و بین المللی، به بررسی متغیرهای واسطه ای نظیر انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی و درگیری شناختی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که سبک های مدیریتی تعاملی و یادگیرنده محور که از ابزارهای هوشمند و بازی وارسازی بهره می گیرند، به شکل معناداری منجر به افزایش مشارکت فعال کودکان در فرآیند یادگیری می گردند. در مقابل، رویکردهای کنترل گرایانه در فضای مجازی اغلب منجر به خستگی دیجیتال و کاهش دلبستگی تحصیلی فراگیران خردسال می شود. تحلیل یافته ها حاکی از آن است که تلفیق هوشمندانه مدیریت کلاس با سیستم های مدیریت یادگیری شخصی سازی شده و هوش مصنوعی، مسیری نوین برای ارتقای عملکرد تحصیلی فراهم آورده است. این مطالعه تاکید می کند که سواد رسانه ای معلمان و نگرش آن ها به فناوری، زیربنای اصلی موفقیت در مدیریت کلاس های آنلاین محسوب می شود. نتایج این بررسی ضرورت آموزش مربیان برای گذار از نقش انتقال دهنده دانش به تسهیل گر دیجیتال را برای تضمین عدالت آموزشی و کیفیت یادگیری برجسته می سازد. در نهایت، ارائه الگوهای مدیریتی منعطف می تواند راهگشای نظام های آموزشی در جهت پرورش نسل بومیان دیجیتال توانمند باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های مدیریتی ، تعامل دانش آموز ، مشارکت تحصیلی ، کلاس مجازی ، دوره ابتدایی.