بررسی راهبردهای موثر در کاهش تنش روانی امدادگران پس از مواجهه با فوتی های ناشی از سوختگی حوادث قاچاق سوخت و انفجار

در این پژوهش به بررسی جامع فشارهای روانی وارد بر نیروهای امدادی پرداخته شد؛ نیروهایی که در جریان حوادث مرتبط با قاچاق سوخت، انفجارهای شدید و سوختگی های گسترده با صحنه هایی مواجه می شوند که بار هیجانی آن بسیار فراتر از ظرفیت معمول پردازش ذهنی است. در این حوادث، ترکیبی از محرک های دیداری، شنیداری، بویایی و محیطی فعال می شود که هر یک از آن ها به تنهایی توانایی برانگیختن واکنش های شدید عصبی را دارند. ساختارهای پردازش ترس، همدلی، حافظه و تصمیم گیری شناختی به طور همزمان درگیر می شوند و این هم فعالی ناگهانی می تواند تمرکز، هماهنگی حرکتی و توان تصمیم گیری را تحت تاثیر قرار دهد. این یافته نشان می دهد که صحنه های انفجار و سوختگی تنها یک وضعیت فنی نیستند بلکه یک محرک چندوجهی عصبی–هیجانی به شمار می آیند که اثرات آن حتی مدت ها پس از پایان ماموریت باقی می ماند. مهم ترین نقطه مداخله برای کاهش این فشارها مرحله پیش از حادثه است. هنگامی که امدادگر پیش از ورود به میدان عملیات با ماهیت محرک ها، واکنش های بدنی و هیجانی، شیو ه های کنترل هیجان و الگوهای تصمیم گیری در شرایط فشار آشنا باشد، ذهن او آمادگی بسیار بیشتری برای مواجهه با شرایط واقعی خواهد داشت. تمرین های شبیه سازی شده، آموزش مهارت های تنفس کنترل شده، تنظیم توجه، آشنایی با واکنش های طبیعی بدن و تقویت شناختی نقش اساسی در ایجاد تاب آوری دارند. این آموزش ها موجب می شود امدادگر در لحظه حادثه احساس کنترل بیشتری بر ذهن و بدن خود داشته باشد و این احساس کنترل یکی از مهم ترین عناصر پیشگیری از بروز آشفتگی های شدید است. تاب آوری تنها یک ویژگی فردی نیست بلکه یک پدیده جمعی و سازمانی است. هنگامی که اعضای یک تیم امدادی آموزش های مشترک دریافت می کنند، زبان هیجانی مشترک میان آن ها شکل می گیرد و این امر به هماهنگی عملیاتی و حمایت متقابل می انجامد.

کلیدواژه ها:

تنش روانی ، امدادگران ، فوتی ، سوختگی ، حوادث قاچاق سوخت ، انفجار