مقایسه اثربخشی آموزش حرمت خود و مهارت خودکنترلی بر انگیزش درونی، انگیزش بیرونی و بی انگیزشی تحصیلی دانش آموزان پسر پایه ششم مدارس ابتدایی فلاورجان

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش حرمت خود و مهارت خود کنترلی بر انگیزش درونی، انگیزش بیرونی و بی انگیزشی تحصیلی دانش آموزان پسر پایه ششم مدارس ابتدایی فلاورجان انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دوماه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه ششم مدارس ابتدایی شهر فلاورجان در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود، که از میان آنها ۹۰ دانش آموز به صورت هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل جایگزین شدند. درنهایت ۷۵ نفر تا انتهای پژوهش باقی ماندند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه انگیزش تحصیلی Vallerand et al (۱۹۹۲)‎ بود. دو گروه آزمایش در ۸ و ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای، آموزش حرمت خود و مهارت خودکنترلی دریافت کردند. داده ها با روش واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش حرمت خود و مهارت خودکنترلی بر انگیزش درونی، انگیزش بیرونی و بی انگیزشی تحصیلی (۰۰۱/۰>P) معنی دار بود. تاثیر هردو روش تا مرحله پی گیری دوماهه حفظ شد.‎ ‎همچنین آموزش مهارت خود کنترلی نسبت به آموزش حرمت خود بر انگیزش درونی، انگیزش بیرونی و بی انگیزشی اثربخشی بیشتری داشت (p<۰/۰۵‎). نتایج پژوهش نشان داد برای بهبود انگیزش درونی، انگیزش بیرونی و بی انگیزشی تحصیلی می توان از روش آموزش مهارت خودکنترلی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، بی انگیزشی ، مهارت خودکنترلی ، حرمت خود