نقد و بررسی رمان «عشق کشی » با رویکرد هستی شناسانه بر اساس نظریه مک هیل

در این مقاله، رویکرد هستی ­شناسانه پسامدرن بر اساس نظریه مک­ هیل در رمان عشق ­کشی به شیوه توصیفی-تحلیلی بررسی می­ شود. برایان مک­ هیل، پست مدرنیسم را ادامه مدرنیسم می داند. به اعتقاد او امر غالب در داستان مدرن، معرفت­ شناسی و در داستان پسا­مدرن، هستی شناسی است. این پژوهش نشان می­ دهد، رمان عشق­ کشی بیشتر به آشکار کردن جهانهای ممکن در داستان می­ پردازد و مطابق نظریه مک­ هیل در بعد هستی­ شناسی، نمود برجسته ­تری دارد. در بررسی این رمان، تعامل جهانهای تو در توی «واقعیت» و «خیال» نشان داده شده و با استفاده از نظریه مک ­هیل، ضمن کاویدن تشخیص ­ناپذیری تخیل از امر واقع، تاثیر­پذیری و پیروی واقعیت از خیال به نمایش گذاشته شده است. بهارلو با خلق داستانهای درونه ­ای و تداخل سطوح روایی، وقتی جهانهای متفاوت را در تقابل با یکدیگر قرار می­ دهد یا هنگامی که با ترفندهای داستانی مرز میان آنها را نقض می­ کند در واقع، ملاحظات هستی­ شناسانه را برمی انگیزد. طبق نتایج بر اساس نظریه مک­ هیل، رمان عشق­ کشی به دلیل برجسته بودن در بعد هستی­ شناسی، مرز مدرنیسم را پشت سر گذاشته و به ساحت پسا­مدرن گام نهاده است.

کلیدواژه ها:

پسامدرنیسم و رمان فارسی معاصر ، رویکرد هستی­ شناسی در رمان فارسی معاصر ، محمد بهارلو ، رمان عشق کشی ، تطبیق نظریه مک هیل و رمان فارسی معاصر