تاثیر دو روش مختلف تعبیه کاتتر فضای پلور بر پیامدهای ناشی ازآن در بیماران بدحال مراقبت های ویژه با کمک سونوگرافی و بدون سونوگرافی: یک کارآزمایی بالینی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 186

فایل این مقاله در 6 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JMARMED-8-1_002

تاریخ نمایه سازی: 5 خرداد 1405

چکیده مقاله:

زمینه و هدف: افیوژن پلور در میان بیماران بدحال شایع است و اغلب نیاز به درناژ درمانی دارد. اگرچه هدایت با اولتراسوند به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد، شواهد مقایسه ای مستقیم بین کاتترگذاری پلور با هدایت اولتراسوند در مقابل روش مبتنی بر نشانه های آناتومیک که در محیط بخش مراقبت های ویژه (ICU) انجام می شود، هنوز محدود است. این کارآزمایی بالینی تصادفی شده با هدف مقایسه پیامدهای فنی و بالینی این دو رویکرد طراحی گردید. روش ها: بیماران مبتلا به افیوژن پلور با اهمیت بالینی که نیاز به درناژ درمانی داشتند، به طور تصادفی (۱:۱) در یکی از دو گروه "هدایت اولتراسوند" یا "روش مبتنی بر نشانه های آناتومیک" تخصیص یافتند. تمامی اقدامات با استفاده از تکنیک سلدینگر (Seldinger) انجام شد. پیامدهای اولیه شامل موفقیت در تلاش اول و بروز پنوموتوراکس بود. پیامدهای ثانویه شامل حجم مایع تخلیه شده در مرحله اول، خونریزی عمده، عفونت محل کاتتر، تعداد تلاش ها، مدت زمان ونتیلاسیون مکانیکی و طول مدت اقامت در ICU بود. کد اخلاق IR.BMSU.BAQ.REC.۱۴۰۲.۰۹۳ برای این مطالعه اخذ گردید. یافته ها: مجموعا ۶۸ بیمار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. میزان موفقیت در تلاش اول در گروه هدایت اولتراسوند به طور معنی داری بالاتر بود (۳۱ نفر از ۳۴ نفر در مقابل ۲۳ نفر از ۳۴ نفر؛ ۰.۰۳۳p=، نسبت شانس = ۴.۹۴، فاصله اطمینان ۹۵%: ۱.۲۴ تا ۱۹.۷۶). تلاش های متعدد در گروه نشانه های آناتومیک فراوانی بیشتری داشت. از نظر بروز پنوموتوراکس، حجم مایع تخلیه شده، مدت زمان ونتیلاسیون مکانیکی و طول مدت اقامت در ICU، تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد (۰.۰۵ p<). هیچ موردی از خونریزی عمده یا عوارض مرتبط با روش درمانی رخ نداد. نتیجه گیری: هدایت اولتراسوند به طور معنی داری دقت فنی و موفقیت تلاش اول را در کاتترگذاری پلور بهبود می بخشد؛ با این حال، پیامدهای سیستمیک گسترده تر تحت تاثیر قرار نمی گیرند. در شرایطی که موفقیت سریع و کاهش عوارض مکانیکی از نظر بالینی حائز اهمیت است، این روش می تواند در بیماران بدحال ترجیح داده شود.

نویسندگان

علی بهرامی فر

Trauma Research Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran

رضا قنبرپور

Trauma Research Center

سیدجلال مدنی

Trauma Research Center