فرایند تصمیم گیری زنان برای تداوم بارداری یا سقط جنین: مطالعه ای کیفی در شهر تهران

در سرتاسر جهان بیش از نیمی از بارداری های ناخواسته یا برنامه ریزی نشده هستند که حدود دوپنجم از آن ها به سقط جنین ختم می شوند. در ایران سقط جنین در شرایطی انجام می شود که مطابق قانون، سقط عمدی مجاز شمرده نمی شود. نحوه تصمیم گیری و اقدام برای اختتام و یا تداوم بارداری، شناسایی مراحل و بازیگران این فرایند موضوعی است که این مقاله بدان تمرکز دارد. رویکرد مطالعه کیفی با روش نظریه داده بنیاد و ابزار مشاهده مشارکتی و مصاحبه عمیق بوده است. تعداد افراد نمونه ۴۶ زن دارای همسر در شهر تهران که به صورت هدفمند انتخاب شدند. یافته ها نشان می دهد تصمیم گیری و اقدام به تداوم یا اختتام بارداری در سه مرحله شناختی، تصمیم گیری و اقدام یا انصراف شکل می گیرد. در مرحله شناختی افراد با مراجعه به منابع مختلف، اطلاعاتی در مورد سقط جنین کسب می کنند. در مرحله تصمیم گیری شبکه ای از کنش ها و تصمیمات جمعی در تردیدهای مسیر بارداری فرد را به سمت تداوم یا اختتام بارداری سوق می دهد. در مواردی که سقط قانونی است، تمام فرایند تحت مراقبت پزشکی و در محیط کاملا بهداشتی بیمارستان انجام می شود؛ اما در سقط های خودخواسته که از پشتوانه مراجع رسمی و قانونی برخوردار نیستند، سقط جنین از مسیرهای غیرقانونی و در شرایط ناایمن دنبال می شود. درمجموع ایجاد بسترهای رسمی برای ارائه اطلاعات صحیح درباره پیامدهای سقط جنین، نظارت دقیق تر بر محتوای تبلیغاتی مربوط به مشاوره های بارداری، حمایت کافی از خانواده ها و ایجاد مراکز مشاوره تخصصی برای تصمیم گیری درست به دوراز پیامدهای منفی بر روی سلامت روانی و جسمی اهمیت اساسی دارد.

کلیدواژه ها:

سقط جنین ، باروری ، تصمیم گیری ، خانواده ، ایران