مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی بر بهزیستی روان شناختی سالمندان

مقدمه: سالمندی با چالش های متعدد روان شناختی همراه است که می تواند به کاهش بهزیستی روان شناختی منجر شود. ازاین رو، بهره گیری از مداخلات روان درمانی مبتنی بر شفقت و معنا، به عنوان رویکردهایی موثر، می تواند نقش مهمی در ارتقای سلامت روان سالمندان ایفا کند. روش کار: پژوهش حاضر با طرح نیمه آزمایشی پیش آزمون– پس آزمون همراه با پیگیری دوماهه انجام شد. جامعه آماری شامل سالمندان مقیم خانه های سالمندان شهر کرج بود که ۴۸ نفر به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی) و یک گروه کنترل گمارده شدند. مداخلات هر دو گروه آزمایش در قالب ۸ جلسه گروهی ۹۰ دقیقه ای اجرا شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و شاخص های معنی داری بالینی تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که اجرای درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی اثر معناداری بر تمامی مولفه های بهزیستی روان شناختی سالمندان دارد (۰۰۱/۰> P). این اثر در مولفه های پذیرش خود، روابط مثبت با دیگران، خودمختاری، تسلط بر محیط، زندگی هدفمند و رشد فردی معنادار گزارش شد. همچنین، نمره کل بهزیستی روان شناختی تحت تاثیر معنادار مداخلات قرار گرفت. مقادیر اندازه اثر حاکی از تاثیر متوسط تا بزرگ مداخلات درمانی بود. همچنین، نتایج مقایسه اثر دو رویکرد درمانی را بر مولفه های بهزیستی روان شناختی نشان می دهد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد هر دو رویکرد درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی می توانند به طور موثری بهزیستی روان شناختی سالمندان را ارتقا دهند. این مداخلات با بهبود مولفه های اساسی بهزیستی، نقش مهمی در ارتقای سلامت روان سالمندان ایفا می کنند. بنابراین، به کارگیری این رویکردها در مراکز سالمندی به عنوان مداخلات روان شناختی موثر پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

Compassion-focused therapy ، logotherapy ، psychological well-being ، older adults ، psychotherapeutic interventions ، درمان متمرکز بر شفقت ، معنادرمانی ، بهزیستی روان شناختی ، سالمندان ، مداخلات روان درمانی