اپیدمیولوژی جغرافیایی خودکشی و اقدام به آن در استان هرمزگان از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲: یک مطالعه اکولوژیک

چکیده زمینه و هدف: خودکشی پدیده ای پیچیده در بهداشت عمومی است که تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار دارد. این مطالعه با هدف تعیین توزیع جغرافیایی میزان خودکشی و اقدام به خودکشی در استان هرمزگان در کشور ایران، طی سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه اکولوژیک با استفاده از داده های ثبت شده خودکشی و اقدام به خودکشی در معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ انجام شد. در این بازه زمانی، ۵۴۱ خودکشی و ۹۵۲۲ اقدام به خودکشی ثبت شده در استان، از سامانه استخراج گردید. میزان های خودکشی و اقدام به خودکشی به تفکیک شهرستان محاسبه و توزیع جغرافیایی آن ها بررسی شد. این میزان ها در ۵ طبقه دسته بندی و بر روی نقشه با طیف رنگی سبز تا قرمز نشان داده شدند. یافته ها: در سال های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹، اکثریت شهرستان ها در دسته های با میزان پایین خودکشی قرار داشتند و تنها حاجی آباد و میناب در سال ۱۳۹۹ در دسته بالاتر، قرمز بودند. از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱، پراکندگی خودکشی افزایش و چند شهرستان از جمله رودان، ابوموسی، بندرخمیر و حاجی آباد به دسته های با میزان های بالاتر منتقل شدند. در سال ۱۴۰۲ روند خودکشی کاهشی، پایدار و هیچ شهرستانی در دسته قرمز قرار نگرفت. روند اقدام به خودکشی نیز مشابه خودکشی بود و از سال ۱۴۰۰، افزایش اقدام به خودکشی در شهرستان های حاجی آباد، رودان، بندرخمیر، قشم و بندرعباس مشاهده شد. نتیجه گیری: این مطالعه نقش عوامل جغرافیایی را در شکل گیری خودکشی روشن تر کرد. شناسایی مناطق پرخطر و تدوین سیاست های منطبق بومی و مبتنی بر شواهد می تواند گام مهمی در کاهش میزان های خودکشی باشد. واژه های کلیدی: خودکشی، توزیع جغرافیایی، اپیدمیولوژی فضایی، هرمزگان، ایران

کلیدواژه ها:

Suicide ، Geographical distribution ، Spatial epidemiology ، Hormozgan ، Iran ، خودکشی ، توزیع جغرافیایی ، اپیدمیولوژی فضایی ، هرمزگان ، ایران ​​​​​​​