تجلی مبانی حکمت متعالیه در غزلیات علامه حسن زاده آملی

زبان شعر به دلیل ظرفیت های بی مانند خود در انتقال مفاهیم عمیق در بیانی موجز و دلنشین، از دیرباز قالبی شیوا برای بازتاب مضامین ژرف حکمی بوده است. دیوان اشعار علامه حسن زاده آملی، به عنوان نمونه بارزی از این پیوند، جلوه گاه تلفیق هنرمندانه حکمت و ادب است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، تجلی مبانی حکمت متعالیه در غزلیات علامه حسن زاده را مورد بازخوانی قرار می دهد. یافته های تحقیق حاکی از آن است که مبانی حکمی ارزنده ای همچون «وحدت حقیقت وجود و کثرت شئون وجود، سریان عشق در هستی، سریان علم و حیات در هستی، نظم و اتقان و احسنیت نظام هستی، اتحاد عالم و معلوم، رابطه نفس و بدن، و تاثیر ملکات در ایجاد صور برزخی» به زیبایی در غزلیات علامه بازتاب یافته است. در نهایت، این نوشتار گواهی می دهد که غزلیات علامه حسن زاده، جلوه ای بارز از بینش حکمی و ذوق ادبی ایشان، و به منزله پلی استوار میان حکمت متعالیه و ادبیات به شمار می آید؛ و نیز به ظرفیت فراوان زبان شعر برای بیان متعالی ترین مفاهیم فلسفی در قالبی مانا و تاثیرگذار تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

شعر ، شعر و فلسفه ، حسن زاده آملی ، ملاصدرا ، حکمت متعالیه