تاثیر افزودن پروبیوتیک تک سل (Bacillus subtilis) بر شاخص های رشد، بقاء و کیفیت آب میگوی, Boone, ۱۹۳۱ Litopenaeus vannamei پرورش یافته در سیستم بیوفلاک

پرورش میگوی پا سفید غربی (Litopenaeus vannamei, Boone, ۱۹۳۱) نیازمند راهکارهایی برای حفظ کیفیت آب و بهبود شاخص های رشد است. یکی از رویکردهای نوین در این زمینه، استفاده هم زمان از فناوری بیوفلاک و مکمل زیستی مانند پروبیوتیک است. پژوهش حاضر، با هدف ارزیابی تاثیر کاربرد بیوفلاک و پروبیوتیک تک سل بر کیفیت آب و عملکرد رشد میگوی پا سفید غربی در مزارع پرورش میگو واقع در سایت پرورش میگوی گمیشان، انجام شد. پست لاروهای مرحله ۱۲ (PL۱۲) با میانگین وزنی ۰۵/۰±۵۲/۰ گرم با تراکم ۲۰۰ هزار قطعه در هکتار در مزارع پرورش میگو ذخیره سازی شدند. در طول دوره پرورش، شاخص های فیزیکوشیمیایی (شوری، هدایت الکتریکی، دما، (pH به صورت منظم پایش گردید. تغذیه میگوها با استفاده از خوراک تجاری کنسانتره، به میزان ۴-۲ وعده در روز و در محدوده ۱۰-۵/۲ درصد زیست توده کل، از خرداد لغایت شهریور ۱۴۰۲ انجام شد. طرح آزمایشی به صورت کاملا تصادفی با یک گروه شاهد و سه تیمار آزمایشی، هر کدام با سه تکرار، اجرا گردید: گروه شاهد: (بدون افزودنی)، تیمار ۱: (افزودن بیوفلاک و پروبیوتیک تک سل با غلظت ۳۰۰ گرم در هکتار)؛ تیمار ۲ (افزودن بیوفلاک و پروبیوتیک تک سل با غلظت ۴۰۰ گرم در هکتار)؛  تیمار ۳ (افزودن بیوفلاک و پروبیوتیک تک سل با غلظت ۵۰۰ گرم در هکتار). نتایج حاصل از تجزیه وتحلیل آماری نشان داد که تفاوت معنی داری در درصد بازماندگی بین تیمارها وجود نداشت. با این حال ، تیمار حاوی ۳۰۰ گرم پروبیوتیک در هکتار، بالاترین میانگین وزن نهایی، بیشترین نرخ رشد روزانه و کمترین ضریب تبدیل غذایی را نسبت به سایر تیمارها به ویژه تیمار شاهد و تیمار ۵۰۰ گرم در هکتار (غلظت پیشنهادی کارخانه سازنده)، نشان داد. بر این اساس، به نظر می رسد که استفاده از غلظت ۳۰۰ گرم پروبیوتیک تک سل در هکتار، ضمن بهبود عملکرد رشد، از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه تر است و می تواند به عنوان دوز بهینه در سیستم های پرورش میگوی پا سفید غربی، پیشنهاد شود.

کلیدواژه ها:

بیوفلاک ، پروبیوتیک تک سل ، میگوی پاسفید غربی ، پرورش میگو ، شاخص رشد