نقش واسطه گران فناوری در حکمرانی و شکل گیری شبکه نوآوری صنعت غذایی ایران

نوآوری در صنایع غذایی به تعاملات شبکه ای میان بنگاه ها، دانشگاه ها و سایر بازیگران نوآوری وابسته است، با این حال در اقتصاد های نوظهور، شکل گیری و پایداری این شبکه ها با چالش های نهادی و فرهنگی متعددی روبرو است.هدف این پژوهش، تبیین چارچوبی مفهومی برای شکل گیری و پایداری شبکه نوآوری پیرامون بنگاه های صنایع غذایی ایران با تمرکز بر نقش واسطه گری فناوری است. این پژوهش با رویکرد کیفی و پارادایم تفسیر گرایانه انجام شده و داده ها از طریق ۳۱ مصاحبه نیمه ساختارمند با خبرگان دانشگاهی، مدیران صنعتی و کنشگران نقش های واسطه ای گردآوری شده است.تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل مضمون چند سطحی(کدگذاری باز،سازمان یافته و تماتیک) انجام گرفته.یافته ها نشان می دهد شبکه نوآوری در صنعت غذایی ایران عمدتا غیر رسمی، کوتاه مدت و شکننده اند و تحت تاثیر هم زمان ضعف فرهنگ همکاری، ناهم ترازی منطق های سازمانی، رژیم محرمانگی ناشی از سطح پایین فناوری و سهولت کپی برداری و نیز بی ثباتی سیاسی و اعتماد نهادی پایین قراردارند. نتایج حاکی از آن است که واسطه های فناوری، برای کاهش هزینه های تعامل، اعتمادسازی و هم راستاسازی بازیگران، به دلیل ضعف حکمرانی شبکه ای و فقدان سازوکار پایدار اعتبارسنجی، نقش ناپایدار و حاشیه ای ایفا می کننند. براساس زنجیره های مکانیزیمی استخراج شده، پژوهش یک چارچوب مفهومی مرحله ای و اعتمادمحور برای توسعه شبکه نوآوری پیشنهاد می کند که بر اجرای پایلوت های کم ریسک ، حرفه ای سازی واسطه ها، شفافیت نهادی و طراحی سازوکارهای برد-برد تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

واسطه گری فناوری ، شبکه نوآوری ، صنایع غذایی ایران ، نوآوری باز و شبکه ای ، حکمرانی نوآوری