ارزیابی ابعاد ناکارآمدی در نظام نوآوری صنعت خودروی ایران با ترکیب روش های دیمتل فازی و بهترین - بدترین

این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل ابعاد ناکارآمدی در نظام نوآوری صنعت خودروی ایران انجام شده است. ابتدا با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی سه بعد اصلی و سیزده مولفه فرعی شناسایی شد. سپس به کمک روش دیمتل فازی، روابط علی– معلولی میان ابعاد و مولفه ها مورد بررسی قرار گرفت و نتایج نشان داد بخشی از مولفه ها مانند ضعف ساختار اداری، تحریم های بین المللی و محدودیت زیرساخت ها بیشتر در نقش علی ظاهر شده است. همچنین، در مرحله بعد و براساس روش بهترین– بدترین، خبرگان همین مولفه ها را به عنوان مهم ترین چالش های نظام نوآوری اولویت بندی کردند. درنهایت می توان گفت این عوامل در شبکه روابط علی نقش مستقیمی ایفا می کند و از منظر سیاستگذاری و مدیریت، بیشترین اهمیت را برای اصلاحات نهادی و راهبردی دارد. ازاین رو یافته ها بر ضرورت بازمهندسی ساختارهای اداری، تقویت نظام مالکیت فکری و کاهش تاثیرات تحریم ها از طریق توسعه فناوری های بومی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تحلیل عاملی اکتشافی ، دیمتل فازی ، بهترین_ بدترین ، نظام نوآوری ، صنعت خودرو