تحلیل نقش ابعاد پایداری اجتماعی در توسعه پایدار شهری کلان شهر تبریز با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری

با گسترش شتابان شهرنشینی در کشورهای درحال توسعه، پایداری اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های اساسی توسعه پایدار شهری، اهمیت روزافزونی یافته است. هدف پژوهش حاضر تحلیل نقش ابعاد پایداری اجتماعی در توسعه پایدار شهری کلان شهر تبریز با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری، روش پژوهش کمی و توصیفی تحلیلی است. بر این اساس، داده ها از طریق پرسش نامه ساخت یافته از ۲۸۷ نفر از ساکنان مناطق شهری گردآوری شده است. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام گرفته و پایایی ابزار با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تایید و روایی سازه با تحلیل عاملی تاییدی بررسی شده است. مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزار AMOS صورت گرفت. از میان ۶۶ گویه اولیه، ۱۱ گویه به دلیل بار عاملی کمتر از ۰/۵۰ و مقدار MI بیشتر از ۱۵ حذف شدند. نتایج نشان داده است تمامی مسیرهای مدل معنی دار بوده و شاخص های برازش شامل RMSEA برابر با ۰۴۲/۰، CFI  برابر با ۹۵۶/۰ و GFI برابر با ۹۶۶/۰، بیانگر برازندگی مناسب مدل ساختاری هستند. بر این اساس، ابعاد پایداری اجتماعی تاثیر معنی داری بر توسعه پایدار شهری دارند و مدل ارائه شده می تواند مبنایی علمی برای سیاست گذاری شهری در تبریز و شهرهای مشابه فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

پایداری اجتماعی ، توسعه پایدار شهری ، کیفیت زندگی ، شهر تبریز