تحلیل کار عاطفی، نابرابری های جنسیتی و طبقاتی و نقش سرمایه اجتماعی در دانشکده های علوم پزشکی و مراکز بهداشتی اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر نابرابری های جنسیتی و طبقاتی بر کار عاطفی کارکنان دانشکده های علوم پزشکی اصفهان و نجف آباد و همچنین مراکز بهداشتی و درمانی شهر اصفهان و نیز تبیین نقش تعدیل کننده سرمایه اجتماعی در این روابط انجام شده است. رویکرد پژوهش، کمی و روش گردآوری داده ها، پیمایشی است. ابزار پژوهش، پرسشنامه استاندارد شامل مقیاس های کار عاطفی و سرمایه اجتماعی است که روایی و پایایی(آلفای کرونباخ ۰.۷).  آن تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS از طریق تحلیل رگرسیون، آزمون های t و ANOVA و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. جامعه آماری حدود ۵۰۰۰ نفر از کارکنان مراکز مورد مطالعه بود و حجم نمونه ۳۸۵ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای تعیین شده است. یافته ها نشان می دهد کار عاطفی با نابرابری جنسیتی (β=۰.۳۸۹) و نابرابری طبقاتی (β=۰.۲۷۶) همبستگی مثبت دارد. زنان (میانگین ۳۴.۱) نسبت به مردان (۳۰.۶) فشار عاطفی بیشتری تجربه می کنند. سرمایه اجتماعی نقش میانجی معنی داری ایفا کرد (اثر غیرمستقیم ۰.۱۲۶ در رابطه با نابرابری جنسیتی) و اثرات منفی بر پیامدهای روانی کاهش یافت( β=-۰.۲۱). همچنین، تحصیلات بالاتر موجب کاهش کار عاطفی و افزایش سرمایه اجتماعی شد. به طور کلی، نابرابری های جنسیتی و طبقاتی شدت کار عاطفی را افزایش می دهند، در حالی که سرمایه اجتماعی به عنوان سازوکاری محافظتی عمل کرده و فرسودگی عاطفی را تعدیل می کند. در نهایت، پیشنهاد می شود دوره های آموزشی مدیریت عاطفی برای پرستاران زن، تقویت دستمزد و خودمختاری کارکنان پشتیبانی و توسعه شبکه های حمایتی سازمانی برای ارتقای سلامت روان و کاهش نابرابری ها اجرا شود.

کلیدواژه ها:

کار عاطفی ، نابرابری جنسیتی ، نابرابری طبقاتی ، سرمایه اجتماعی ، علوم پزشکی