مبتدا و کانونی سازی در گزیده هایی از صحیفه سجادیه (بر اساس نظریه لمبرکت)

تغییر گزینش واژگان رایج زبان درهرزبانی، ساختار هایی را تشکیل می دهندکه باعنوان ساختار های اطلاعی نشاندار معرفی می گردند. از جمله این ساختارها، ساختارهای نحوی نشاندار مبتداسازی و کانونی سازی جمله است که درآن ها سازه مبتدا و کانون از مکان اصلی خود در جمله عدول کرده و در مکانی دیگر از جمله قرار می گیرند. از آنجا که از دیدگاه ساخت اطلاعی، تغییر عناصر جمله بار معنایی را دگرگون می سازد درک این موضوع خصوصا در متون دینی و مذهبی از اهمیت ویژه ایی برخوردار بوده و در این زمینه دقت بیشتر مترجم و شناخت ورعایت ساختارهای نحوی دو زبان مقصد و مبدا را می طلبد؛ زیرا ممکن است دوجمله از لحاظ ظاهری معنای یکسان و متعادلی داشته باشند اما از لحاظ ارتباطی و کنش کلامی، معانی با یکدیگر متفاوت باشند. پژوهش حاضر با شیوه توصیفی- تحلیلی و با رویکرد تطبیقی با تکیه بر نظریه لمبرکت ترجمه الهی قمشه ایی درصحیفه سجادیه را از حیث ترجمه ساختارهای نشاندار مورد بررسی قرارداده است. نتایج بیانگر آن است که مترجم به طور کلی در ترجمه ساختارهای نشاندار دقت عمل به خرج نداده و بیشتر این ساختارهای نشاندار را به صورت بی نشان در فارسی ترجمه کرده است. در واقع مترجم از ساختار زبان خود در ترجمه این گزاره ها استفاده کرده است؛ این امر به روانی ترجمه آسیبی وارده نیاورده ولی بی تردید ازدیدگاه ساخت اطلاعی لمبرکت به دلیل جابه جایی ساختارها از نشاندار به بی نشان انتقال دقیق قسمتی از بارمعانی کلام مورد توجه قرار نگرفته است و بدین ترتیب بخشی از معنای مدنظر سخنور مغفول مانده و تعادل ارتباطی کلام ونحوی حاصل نشود.

کلیدواژه ها:

ساخت اطلاعی لمبرکت ، نشانداری ، کانون ، مبتدا ، صحیفه سجادیه