بررسی اثر مستقیم آموزش معکوس بر سلامت روان دانش آموزان ابتدایی شهر اردل

این پژوهش با هدف بررسی اثر مستقیم آموزش معکوس بر سلامت روان دانش آموزان ابتدایی شهر اردل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ انجام شد. رویکرد پژوهش حاضر، کاربردی و از نوع همبستگی با مدل معادلات ساختاری به روش تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل ۳۸۰ دانش آموز پسر مقطع ابتدایی شهر اردل بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از روش ترکیبی کتابخانه ای و میدانی (پرسشنامه های استاندارد آموزش معکوس باقری، ۱۳۹۵ و سلامت روان گلدبرگ GHQ-۲۸) گردآوری شد. روایی و پایایی پرسشنامه ها مورد تایید قرار گرفت. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده های مربوط به متغیرهای آموزش معکوس و سلامت روان نرمال است. ماتریس همبستگی حاکی از وجود همبستگی معنادار بین این دو متغیر بود (r = ۰.۳۲۵). تحلیل مسیر با استفاده از معادلات ساختاری نشان داد که آموزش معکوس تاثیر مستقیم و معناداری بر سلامت روانی دانش آموزان دارد (t = ۳.۳۵۱, p < ۰.۰۵). ضریب تاثیر ۰.۲۴۰ حاکی از آن است که آموزش معکوس می تواند ۲۴ درصد سلامت روانی دانش آموزان را پیش بینی کند. این یافته ها با ماهیت آموزش معکوس که در آن دانش آموزان با مطالعه محتوای آموزشی به صورت خودخوان و سپس مشارکت در فعالیت های تعاملی کلاسی، استقلال و اعتماد به نفس بیشتری کسب می کنند، همسو است. این نتایج همچنین با مطالعات پیشین که بر تاثیر مثبت آموزش معکوس بر جنبه های مختلف یادگیری و رفاه دانش آموزان تاکید دارند، همخوانی دارد

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، سلامت روان ، دانش آموزان ابتدایی