نقش تحمل پریشانی و اجتناب تجربه ای در پیش بینی و کنترل ختلال اضطراب فراگیر در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تحمل پریشانی و اجتناب تجربه ای در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب فراگیر در دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه های سراسر کشور تشکیل دادند که از میان آنها، نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه از طریق فراخوان در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و پیام رسان های دانشجویی) انتخاب شدند. معیارهای ورود شامل رضایت آگاهانه، سن ۱۸ تا ۳۵ سال و عدم تشخیص سایر اختلالات روان پزشکی عمده بود. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر (GAD-۷)، مقیاس تحمل پریشانی (DTS) و پرسشنامه پذیرش و عمل (AAQ-II) که اجتناب تجربه ای را می سنجد، به صورت آنلاین جمع آوری شدند. نتایج حاصل از تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین تحمل پریشانی پایین و همچنین سطح بالای اجتناب تجربه ای با علائم شدیدتر اختلال اضطراب فراگیر، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۰۱>p). تحلیل رگرسیون خطی چندگانه به روش همزمان آشکار ساخت که این دو متغیر در ترکیب با یکدیگر، توان پیش بینی ۵۵ درصد از واریانس نمرات اضطراب فراگیر را دارند. در این مدل، اجتناب تجربه ای با ضریب بتای استانداردشده ۰/۴۸ و تحمل پریشانی با ضریب بتای ۰/۳۲- به ترتیب به عنوان قوی ترین پیش بین کننده های مثبت و منفی علائم اضطراب عمل کردند. یافته ها حاکی از آن است که ناتوانی در تحمل هیجانات منفی و تمایل به اجتناب از تجارب درونی ناخوشایند، نقش مکمل و مهمی در تداوم چرخه اضطراب فراگیر ایفا می کنند. بنابراین، مداخلات درمانی مبتنی بر مدل های مبتنی بر پذیرش مانند «درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)» که مستقیما بر افزایش تحمل پریشانی و کاهش اجتناب تجربه ای متمرکز هستند، می توانند رویکردی موثر در کنترل و مدیریت اختلال اضطراب فراگیر در جمعیت دانشجویی باشند. این نتایج بر اهمیت گنجاندن آموزش مهارت های تنظیم هیجان و پذیرش در برنامه های ارتقای سلامت روان دانشگاه ها تاکید می کند

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، اجتناب تجربه ای ، اختلال اضطراب فراگیر ، دانشجویان ، پیش بینی..