تاثیر آموزش معکوس بر بهبود خلاقیت، کیفیت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

تحول در نظام های آموزشی مدرن، نیازمند بازنگری در الگوهای سنتی تدریس و بهره گیری از رویکردهای فعال و دانش آموزمحور است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مروری جامع بر تاثیر روش آموزش معکوس بر بهبود خلاقیت، کیفیت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی شکل گرفته است. این رویکرد پداگوژیک با انتقال بخش انتقال دانش به خارج از کلاس درس از طریق محتوای چندرسانه ای و اختصاص زمان داخل کلاس به فعالیت های تعاملی، حل مسئله و پروژه های گروهی، ساختار یادگیری را دگرگون می سازد. در این مقاله مروری، با تحلیل مبانی نظری و یافته های تجربی پژوهش های پیشین، مکانیسم های اثربخشی این روش در دوره ابتدایی تبیین شده است. نتایج تحلیل متون نشان می دهد که آموزش معکوس از طریق آزادسازی زمان کلاس، بستر مناسبی را برای پرورش تفکر واگرا و ارتقای ابعاد چهارگانه خلاقیت فراهم می آورد. همچنین، این روش با تقویت یادگیری خودراهبر و تعاملات همسالان، عمق و پایداری کیفیت یادگیری را افزایش داده و در نهایت به بهبود معنادار شاخص های عملکرد تحصیلی و نمرات آزمون های دانش آموزان می انجامد. ویژگی های شناختی و عاطفی دانش آموزان ابتدایی ایجاب می کند که طراحی محتوای معکوس با ظرافت های روان شناختی همراه باشد تا بیشترین بازدهی حاصل شود. در مجموع، آموزش معکوس به عنوان یک پارادایم نوین، پتانسیل بالایی در بازآفرینی پویایی کلاس های ابتدایی و آماده سازی دانش آموزان برای مهارت های قرن بیست و یکم دارا است.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، خلاقیت ، کیفیت یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، مقطع ابتدایی.