نقش میانجی منابع مسیر شغلی در ارتباط بین مولفه های شخصیت و اشتغال پذیری دانشجویان: مدل یابی ساختاری گذار دانشگاه به کار

هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی گری منابع مسیر شغلی در رابطه بین مولفه های شخصیت (ارزیابی بنیادین خویشتن، انعطاف پذیری شناختی، روان رنجوری، برون گرایی، تجربه گرایی، توافق پذیری، وظیفه شناسی) با اشتغال پذیری دانشجویان در مدل انطباق طی گذار دانشگاه به کار بود. روش: پژوهش، توصیفی-همبستگی بود و داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شد. جامعه آماری، دانشجویان کارشناسی دانشگاه اصفهان (ترم ۴ به بالا) بودند؛ که ۶۲۸ نفر به صورت نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه منابع مسیر شغلی هیرشی و همکاران (۲۰۱۸)، پرسشنامه پنج عاملی بزرگ شخصیت مک کری و کاستا (۲۰۰۴)، مقیاس ارزیابی بنیادین خویشتن جاج و دورهام (۲۰۰۳)، مقیاس انطباق پذیری مسیر شغلی ساویکاس و پورفیلی (۲۰۱۲)، مقیاس اشتغال پذیری پول و همکاران (۲۰۱۴)، سیاهه انعطاف پذیری شناختی دنیس و همکاران (۲۰۱۰) و سیاهه ساخت مسیر شغلی دانشجویان (۲۰۱۸) بوده است. یافته ها: نتایج نشان داد منابع مسیر شغلی و ساخت مسیر شغلی دانشجویان رابطه متغیرهای ارزیابی بنیادین خویشتن، انعطاف پذیری شناختی، روان رنجوری، برون گرایی، تجربه گرایی و توافق پذیری با اشتغال پذیری را به صورت کامل و ارتباط بین وظیفه شناسی و اشتغال پذیری را به صورت جزئی میانجی گری می کنند، همچنین ساخت مسیر شغلی دانشجویان، به صورت جزئی رابطه ی منابع مسیر شغلی با اشتغال پذیری را میانجی گری می کند، اما ارتباط انطباق پذیری مسیر شغلی با اشتغال پذیری، در حضور سایر میانجی ها، معنادار نبود. نتیجه گیری: این پژوهش نشان دهنده ی نقش محوری منابع مسیر شغلی در مدل انطباق و در ارتباط مولفه های شخصیتی با اشتغال پذیری در گذار دانشگاه به کار است و تقویت هدفمند آن، نه تنها انطباق شغلی دانشجویان را متحول می کند، بلکه در اشتغال پذیری آن ها نقشی موثر خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

اشتغال پذیری ، انطباق پذیری مسیر شغلی ، پنج عاملی شخصیت ، گذار دانشگاه به کار ، منابع مسیر شغلی