ساخت نانوهیدروژل های هیبرید کیتوزان-پلی اتیلن گلیکول حاوی ترکیب ضد سرطان کورکومین و بررسی رهایش آن در شرایط فیزیکوشیمیایی مختلف

مقدمه: امروزه، نانوهیدروژل ها جایگاه ویژه ای را در بین نانوحامل های با پتانسیل های بالا در صنعت داروسازی و پزشکی به خود اختصاص داده اند. روش ها: در این مطالعه ابتدا نانوهیدروژل کیتوزان و هیبرید کیتوزان- پلی اتیلن گلیکول با نسبت های مختلف به روش ژلاسیون یونی ساخته و ترکیب کورکومین با روش به دام اندازی در داخل نانوهیدروژل ها بارگذاری گردید. برای تایید ساخت نانوهیدروژل ها از تکنیک میکروسکوپ الکترونی روبشی و تکنیک پراش پرتو ایکس و برای محاسبه میزان بارگیری کورکومین توسط نانوهیدروژل ها و بررسی رهایش دارویی از روش اسپکتروفتومتری استفاده گردید. یافته ها: نتایج حاکی از بارگیری موثر ترکیب کورکومین در نانوهیدروژل ها بود. تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان دهنده شکل گیری توده های نانوهیدروژلی و ماهیت ژله ای و آبی نانوهیدروژل ها بود که مناسب برای حمل و رهایش ترکیبات دارویی می باشند پتانسیل زتای نمونه ها تقریبا در محدوده ۵- تا ۲۰+ میلی ولت بود. نتایج DLS نشان داد که سایز نانوهیدروژل ها در محدوده ۱۰۰ تا ۴۰۰ نانومتر بود که نشان دهنده حالت تقریبا کلوئیدی نانوهیدروژل های تشکیل شده بود. نتایج پراش پرتو ایکس نشان دهنده ماهیت کریستالی کورکومین و ساختار در هم تنیده کریستالی و آمورف نانوهیدروژل ها بود که پتانسیل بالایی را در رهایش های کنترل شده دارند. نتایج حاصل از رهایش نیز نشان داد که میزان رهایش کورکومین از نانوهیدروژل ها در pH های نسبتا اسیدی و دماهای بالا بیشتر است که علت این رفتار می تواند ناشی از وضعیت بار مولکولی کورکومین و حساس به حرارت بودن پلیمرهای به کار رفته در مطالعه باشد. نتیجه گیری: بنابراین، نانوهیدروژل های حاوی کورکومین می تواند گزینه مناسبی برای مدیریت درمان بیماران سرطانی و اختلالات التهابی باشد.

کلیدواژه ها:

پلی اتیلن گلیکول ، کورکومین ، کیتوزان ، نانوهیدروژل